ระชากอย่างรุนแรง ราชันกู่หยกขาวก็ลอยปลิวเข้ามาหาเขาทันที ไม่นานนักราชันกู่หยกขาวก็ถูกเขาจับไว้ในอุ้งมืออีกครั้ง
คราวนี้หลี่เต้าไม่ให้โอกาสมันกัดเขาอีก ทำการบีบมือแน่นทันที ทำท่าจะบีบมันให้ตายคามือ แต่เมื่อลงมือแล้วเขาถึงได้พบว่า หลังจากจับราชันกู่หยกขาวไว้ก็รู้สึกเหมือนกำลังบีบน้ำก้อนหนึ่ง
ราชันกู่หยกขาวไหลออกมาจากง่ามนิ้วของเขาราวกับโคลนเหลว สุดท้ายก็กลับมาเป็นรูปร่างเดิม ภาพนี้ทำให้หลี่เต้าประหลาดใจอีกครั้ง ไม่คิดว่าราชันกู่จะมีความสามารถเช่นนี้ แต่พอคิดดูแล้วมันก็สมเหตุสมผล หากราชันกู่จะถูกฆ่าเอาได้ง่ายๆ มันก็คงไม่สมควรได้ชื่อว่าเป็นราชันกู่
หลี่เต้าจ้องมองราชันกู่หยกขาวพลางเอ่ยพึมพำ “ดูซิว่าเจ้าจะทนรับหมัดได้มากแค่ไหน”
ในการต่อสู้ที่ตามมาหลังจากนั้น เป้าหมายของหลี่เต้าก็ยังคงเป็นราชันกู่หยกขาว ราชันกู่หยกขาวมีกลเม็ดเดียวแต่ใช้ได้ทั่วหล้า ในปากของมันราวกับมีเส้นใยไม่รู้จบคอยสร้างความยุ่งยากให้หลี่เต้าไม่หยุดหย่อน ส่วนทางหลี่เต้านั้นกลับเรียบง่ายมาก หาโอกาสคว้าเส้นใยแล้วซัดหมัดอย่างเต็มแรงใส่ราชันกู่หยกขาวทันที ทุกครั้งที่หมัดซัดลงไป ราชันกู่หยกขาวจะกระเด็นออกไปราวกับลูกปืนใหญ่
ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้พวกตระกูลเหมียวที่ยืนดูการต่อสู้อยู่ด้านข้างถึงกับตะลึงงัน โดยเฉพาะเหมียวหรง ยามนี้ในดวงตาเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ราชันกู่ที่เขาคอยเคารพบูชาอย่างนอบน้อมทุกวัน เมื่อใดกันที่จะเคยถูกคนรั
