ลี่เต้าล้วงถุงผ้าใบหนึ่งออกมาจากอกเสื้อด้วยสีหน้าสงบนิ่ง โยนไปอย่างไม่ใส่ใจ ถุงตกลงบนโต๊ะอาหาร
“ทองคำหนึ่งร้อยตำลึง น่าจะซื้อข่าวในมือเจ้าได้กระมัง”
มองถุงที่มีแผ่นทองคำเล็กๆ อยู่ข้างในสายตาของพี่ใหญ่เฉียนก็เบิกกว้างราวกับดอกไม้บานเขาพยักหน้าทันที “ซื้อได้แน่นอนว่าซื้อได้แต่ว่า…”
พอพูดถึงตอนท้าย พี่ใหญ่เฉียนก็เงยหน้าขึ้นมาพลางหัวเราะอย่างโลภมาก “แต่ถ้าข้าไม่อยากขายให้เจ้าแล้วละจะทำอย่างไร”
ในตอนนั้นเองคนกลางที่อยู่ด้านข้างได้หัวเราะคิกคักพูดว่า “พี่ใหญ่เฉียนท่านอย่าลืมค่านายหน้าของข้านะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นพี่ใหญ่เฉียนก็ตอบอย่างอารมณ์ดี “วางใจเถอะเจ้าช่วยข้าจับปลาตัวใหญ่ได้ขนาดนี้ข้าไม่ลืมส่วนของเจ้าหรอก”
เขาหยิบแผ่นทองคำเล็กๆ ห้าแผ่นขึ้นมาแล้วมอบให้คนกลางทั้งหมด หลังจากรับแผ่นทองคำมาแล้วคนกลางก็กัดมันหนึ่งทีจากนั้นก็เดินจากไป หลังจากเก็บแผ่นทองคำที่เหลือแล้วสายตาของพี่ใหญ่เฉียนก็มองไปที่หลี่เต้าก่อนจะเอ่ยปาก
“เจ้าหนูเห็นแก่ทองคำร้อยแผ่น ตอนนี้ข้าจะให้โอกาสเจ้ารอดชีวิต เอาของทั้งหมดที่ติดตัวมาออกมาแล้วค่อยๆ จากไป”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นสีหน้าใต้ตลบงอบของหลี่เต้ายังคงสงบนิ่งเขาพูดช้าๆ ว่า “ก็แค่ข้อมูลข่าวกรองเท่านั้นไม่น่าจะถึงขนาดนี้นะหรือว่าราคาไม่ถึงเรื่องนี้ก็สามารถเจรจากันได้”
“ฮึ่ม” พี่ใหญ่เฉียนหัวเราะเยาะ “เจ้าหนูถึงตอนนี้แล้วเจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ? มันไม่ใช่เรื่องเงินแล้ว”
คนก
