ไปตามด้วยละอองเลือดสองกลุ่มที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เมื่อเห็นภาพนี้พี่ใหญ่เฉียนและคนกลางพลันรู้สึกเหมือนลมหายใจติดขัด
ในใจของทั้งสองคนเหลือเพียงความคิดเดียวพวกเขาไปเหยียบเหล็กร้อนเข้าแล้ว!
หลี่เต้านั่งอยู่บนม้านั่งยาวในโรงเตี้ยม จิบสุราทีละน้อย ตรงหน้าเขาพี่ใหญ่เฉียนและคนกลางคุกเข่าลงบนพื้นพร้อมกัน
“ท่านผู้อาวุโสข้ารู้เพียงเท่านี้จริงๆ”
ใบหน้าพี่ใหญ่เฉียนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว รีบล้วงถุงเงินที่เคยเอาไปออกมาจากอกเสื้อแล้วรีบพูด “ท่านผู้อาวุโสเงินของท่านข้าคืนให้แล้วขอให้ปล่อยพวกข้าไปเถิดพวกข้าไม่กล้าอีกแล้ว”
คนกลางที่อยู่ข้างๆ ก็รีบล้วงเหรียญทองห้าเหรียญที่เขาเอาไปออกมาเช่นกัน
“ไม่มีอะไรอีกแล้วจริงๆ?” หลี่เต้าถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
“ไม่มีแล้ว” พี่ใหญ่เฉียนรีบอธิบายว่า “สำนักปีศาจเลือดในฐานะหนึ่งในสามสำนักมารใหญ่ มีความลึกลับมาตลอดอีกทั้งพวกเขาได้ปิดสำนักมาหลายปีแล้วที่เรียกว่าเขาว่านชวนก็เป็นเพียงชื่อเปล่าเท่านั้นแทบไม่มีใครรู้ตำแหน่งที่แน่ชัดเว้นแต่คนภายในสำนักปีศาจเลือดเองคนทั่วไปที่ต้องการหาสำนักปีศาจเลือดคงต้องค้นหาทีละลูกในหมื่นภูเขาใหญ่เท่านั้น”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่เต้าจึงเข้าใจว่าการหาตำแหน่งที่แน่ชัดของสำนักปีศาจเลือดดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย อันที่จริงหากสิ่งที่บรรพบุรุษตระกูลซุนพูดไว้ไม่ผิด
เมื่อตระกูลซุนล่มสลาย เขาไม่จำเป็นต้องไปหาสำนักปีศาจเลือด สำนักปีศาจเลือดอาจจะมา
