งิด
…
ภายในจวนผู้ว่าการ
หลี่เต้าและโจวเซิงนั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่
หลี่เต้านั่งอยู่บนที่นั่งประธาน เขาจิบชาอย่างสบาย ๆ ส่วนโจวเซิงดูเหมือนจะนั่งไม่ติดที่
“ท่านผู้ว่าการ ท่านไม่กังวลเลยหรือ?”
โจวเซิงเอ่ยขึ้นมาอย่างอดไม่ไหว
“กังวลเรื่องอะไร?”
หลี่เต้าเลิกคิ้วขึ้น
“กังวลว่าประกาศของท่านจะไม่เกิดผลตามที่ควรจะเป็น”
“วางใจเถิด มันจะต้องเกิดผลแน่นอน”
“เหตุใดท่านจึงมั่นใจเช่นนั้น”
หลี่เต้าชะงักการเคลื่อนไหวของมือ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นแล้วพูดอย่างเชื่องช้า
“ไม่ใช่ความมั่นใจ แต่เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”
ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
เฉินโหยวเดินเข้ามาจากนอกห้องโถง ประสานมือคำนับรายงานว่า
“รายงานท่านผู้ว่าการ ที่ด้านนอกจวนผู้ว่าการมีผู้คนมากมายมารวมตัวกัน”
“นี่ไง พวกเขามาแล้ว”
หลี่เต้าวางถ้วยชาลงแล้วลุกขึ้นยืน เอ่ยว่า
“ให้เข้ามาในจวนแล้วเปิดศาลเลย รอให้จางเมิ่งกับคนอื่น ๆ กลับมาก่อน จากนั้นก็แจ้งให้พวกเขาทราบ ให้พวกเขาพร้อมรับคำสั่งจับคนได้ทุกเมื่อ”
เนื่องจากในจวนผู้ว่าการไม่มีศาลว่าการอยู่เลย หลี่เต้าจึงสั่งให้คนของเขาสร้างศาลว่าการชั่วคราวขึ้นมาที่ลานกว้างด้านนอกของจวนผู้ว่าการ
เมื่อหลี่เต้ามาถึงศาลว่าการชั่วคราว ในลานนั้นก็มีผู้คนมากมายรายล้อมอยู่แล้ว พวกเขาถูกกองทัพฝูถูกั้นไว้ด้านนอกศาลว่าการที่สร้างขึ้นชั่วคราว
ในบรรดาผู้คนเหล่านั้น หลายคนพันผ้าปิดใบหน้าไว้ เผยเพียงดวงตาคู่เดียวเท่า
