ร้อมแล้วหรือไม่?”
เสวียปิงถาม
เจิ้งเสวียนมองดูหม้อบนเตาไฟแล้วพยักหน้า
เมื่อเห็นดังนั้น เสวียปิงก็ก้าวมาที่ด้านหน้าเวทีแล้วมองไปยังผู้คนด้านล่างพลางกล่าวว่า
“พวกเจ้าคงสงสัยกัน ว่าการประหารด้วยวิธีหลิงฉือที่ท่านผู้ว่าการพูดถึงคืออะไร?”
“ตอนนี้ข้าจะบอกให้พวกเจ้ารู้”
เสวียปิงหันกลับไปมองไปที่ซุนเจิ้งแล้วค่อย ๆ กล่าวว่า
“การประหารด้วยวิธีหลิงฉือ เป็นการลงโทษพิเศษชนิดหนึ่ง โดยทั่วไปจะไม่นำมาใช้โดยง่าย ใช้เฉพาะกับผู้ที่ทำความผิดร้ายแรงเท่านั้น”
“และการประหารด้วยวิธีหลิงฉือยังมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือ… การเฉือนเนื้อพันมีด!”
“ตามชื่อของมัน คือการใช้มีดกรีดเฉือนผู้ถูกประหารนับพันครั้ง และความยากของการลงโทษนี้อยู่ตรงที่ว่า ผู้ถูกประหารต้องไม่ตายระหว่างการลงโทษ”
“พอพูดถึงตรงนี้ พวกเจ้าคงเข้าใจแล้วว่าน้ำแกงโสมนั้นมีไว้ทำอะไร มันมีไว้เพื่อประทังชีวิต”
เมื่อประโยคสุดท้ายของเสวียปิงจบลง สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปพร้อมกัน
การเฉือนเนื้อพันมีดทั้งเป็น แค่ได้ยินก็น่าขนลุกแล้ว ถึงขั้นไม่กล้าคิดต่อ
แต่เมื่อทุกคนนึกถึงว่าผู้ที่จะถูกลงโทษคือซุนเจิ้งผู้หยิ่งยโสโอหัง ทุกคนก็แสดงสีหน้ายินดีในความทุกข์ของผู้อื่น
ในเวลานี้ ซุนเจิ้งที่ก่อนหน้ายังมีใบหน้าโอหัง บัดนี้ไม่มีท่าทีนั้นอีกแล้ว
หลังจากฟังคำพูดของเสวียปิงจบ สีหน้าของซุนเจิ้งก็แข็งค้างทันที ตามด้วยความซีดขาวทั่วใบหน้า
ความตายเขาไม่กลัว แต่เมื่อได้ย
