แต่กลับไม่สามารถขยับตัวได้แม้แต่น้อยตรงหน้า หลี่เต้าไม่ได้เลือกที่จะลงมือสังหารพวกเขาโดยตรง
หากเป็นในอดีต เมื่อเขาฆ่าคนด้วยตัวเองจึงจะได้รับคะแนนคุณสมบัติ เขาคงไม่มีทางพลาดโอกาสนี้
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว เขาตั้งใจจะให้คนทั้งสองได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับสมาชิกตระกูลซุนคนอื่น ๆ
“ทหาร!”
เมื่อหลี่เต้าออกคำสั่ง เฉินโหยวก็รีบวิ่งมาจากที่ไหนสักแห่งทันที
หลี่เต้าชี้ไปที่บรรพบุรุษตระกูลซุนทั้งสองที่ขยับไม่ได้แล้วกล่าวว่า
“พาพวกเขาไปที่คุกใต้ดิน พรุ่งนี้ให้เข้าร่วมการพิจารณาคดีสาธารณะพร้อมกัน”
“ขอรับ!”
พอเฉินโหยวโบกมือ ทหารฝูถูสองนายก็เดินเข้ามา
เนื่องจากซุนซิวและซุนเฉิงไม่สามารถขยับตัวได้ พวกเขาจึงได้แต่มองดูตัวเองถูกประคองขึ้นและถูกพาตัวไปอย่างไร้หนทางต่อต้าน
ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้ซุนเต๋อโหวที่อยู่ตรงมุมกำแพงไม่ไกลนัก ในที่สุดก็ตระหนักได้ถึงความจริง และเข้าใจว่าคืนนี้สถานการณ์ได้สิ้นหวังแล้ว
หลังจากคำสั่งถูกประกาศออกไป หลี่เต้าก็สังเกตเห็นซุนเต๋อโหวและคนอื่น ๆ ที่เหลือ
เมื่อหลี่เต้ามองมา ซุนเต๋อโหวรู้สึกใจเต้นระทึก จึงสั่งการนักฆ่าข้างกายทันทีว่า “พวกเจ้าทั้งหมดไปขวางเขาไว้”
หลังจากออกคำสั่ง ซุนเต๋อโหวก็ใช้วิชาตัวเบาเหินขึ้นไปเหยียบกำแพงแล้วหลบหนีเข้าไปในความมืด
เหล่าทหารกองทัพฝูถูเห็นภาพนั้น จึงยกธนูขึ้นยิงพร้อมกันทันที
ซุนเต๋อโหว ถึงอย่างไรก็มีวรยุทธ์ระดับกึ่งปรมาจารย์ลูกธนูจึงไม่สามา
