เหนือมาตลอด ไม่ค่อยรู้เรื่องทางใต้นัก แต่ข้าเคยได้ยินเกี่ยวกับแดนใต้ ดูเหมือนจะมีความวุ่นวายอยู่บ้าง”
“แต่ไม่ว่าจะวุ่นวายแค่ไหน ตำแหน่งผู้ว่าการก็คงไม่ใช่เรื่องหลอกลวงกระมัง”
แม้เหตุผลจะเป็นเช่นนั้น แต่ว่า…
ในตอนนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก แล้วพวกเขาก็เห็นเฉินโหยวเดินเข้ามา ในมือยังถืออะไรบางอย่างอยู่ด้วย
เฉินโหยวเดินมาตรงหน้าหลี่เต้ายื่นสิ่งที่อยู่ในมือให้ “ท่านรองแม่ทัพ นี่คือจดหมายฉบับหนึ่งที่ท่านไท่ผิงกงเพิ่งให้คนมาส่งที่ด่านฟู่เฟิง”
“จดหมายจากท่านหยางหรือ?” หลี่เต้ารับจดหมายมาแล้วก็ฉีกซองออก ก่อนจะหยิบจดหมายข้างในมาเปิดอ่าน
ไม่นานหลังจากที่อ่านเนื้อหาในจดหมายจบ สีหน้าของหลี่เต้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เสิ่นจงคอยสังเกตสีหน้าของหลี่เต้าตลอด เมื่อเห็นภาพนี้จึงเอ่ยถาม “ในจดหมายของท่านหยางเขียนว่าอย่างไรบ้าง?”
หลี่เต้าไม่ได้พูดอะไร แต่กลับส่งจดหมายให้โดยตรง
หลังจากรับจดหมายมา เสิ่นจงก็อ่านคร่าว ๆ พบว่านี่เป็นจดหมายเกี่ยวกับข่าวกรองของแดนใต้ และในระหว่างที่อ่าน สีหน้าของเสิ่นจงก็ค่อย ๆ เคร่งเครียดขึ้น
หลังจากอ่านจบ เขาก็เอ่ยอย่างอดไม่ได้ “แดนใต้นี่มันเป็นสถานที่อะไรกันแน่ ทำไมถึงอันตรายขนาดนี้ ผู้ว่าการคนก่อนที่ลาออกจากตำแหน่งก็เป็นเพราะเกือบตายที่นั่น”
“นี่เป็นขุนนางผู้ปกครองดินแดน หากตายในท้องที่นั้นจะเป็นเรื่องใหญ่มาก คนในแดนใต้กล้าดีอย่างไร และถ้าข้าจำไม่ผิด ด้วยตำแหน่งผู้ว
