ลือกทำเช่นเดียวกับตอนที่อยู่นอกด่านฟู่เฟิง นั่นคือรีบหลบหนีไปก่อน
แต่เขาก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ได้ตกลงกับเลี่ยชิงไว้แล้วว่า หากเจอปีศาจตนนี้ให้รีบหนีทันที แต่สุดท้ายเขากลับควบคุมตัวเองไม่ได้ ตามผู้อาวุโสอวิ๋นสุ่ยมาร่วมวงสนุกด้วย
ไม่เพียงแต่โดนลูกธนูเล่นงานไปหนึ่งดอก ตอนนี้ยังทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตอีก
ขณะที่กำลังค่อย ๆ เดินจากไปอย่างระมัดระวัง จินโม่ก็ท่องในใจไม่หยุด อย่ายเห็นข้า! อย่ายเห็นข้า!
ชั่วขณะถัดมา เสียงลูกธนูแหวกอากาศที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น
ฉึก!
จินโม่ก้มมองดูลูกธนูสามดอกที่พุ่งทะลุร่างตนเอง
หนึ่งดอกปักที่อกซ้าย อีกหนึ่งดอกปักที่อกขวา และอีกหนึ่งดอกปักด้านบน
ก่อนที่ความมืดจะปกคลุมสายตา เขารู้สึกเพียงว่าได้เห็นบางสิ่งสีขาว ๆ ไหลลงมาจากระหว่างคิ้ว
ดูเหมือนว่านั่นคือ…
…
[สังหารศัตรูหนึ่งคน ได้รับคุณสมบัติ: 45.83]
หลังจากได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ หลี่เต้าก็โยนธนูไม้เหล็กและลูกธนูคืนให้เสี่ยวเฮยอย่างไม่ใส่ใจ
จากนั้นก็หยิบง้าวมังกรทมิฬแล้วกระโดดขึ้นหลังม้า
ในขณะนั้น ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นก็ได้ฟื้นคืนจากความสิ้นหวัง เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาหวาดกลัวแล้วถามว่า
“พวกเจ้าจะทำอะไรต่อไป? จะจับข้ากลับไปถวายฮ่องเต้แห่งต้าเฉียนของพวกเจ้าหรือ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าก็ตอบตามตรง
“ต้องจับเจ้ากลับไป แต่ไม่ใช่ตอนนี้”
“ไม่ใช่ตอนนี้หรือ?”
“อืม”
หลี่เต้ายืนอยู่บนที่สู
