ง มองลงไปยังราชสำนักลั่วอวิ๋นที่วุ่นวายเบื้องล่าง เอ่ยปากช้า ๆ
“เพราะต่อจากนี้ต้องถอนรากถอนโคน”
ถอนรากถอนโคน!
เมื่อได้ยินคำสี่พยางค์นี้ ม่านตาของราชาเผ่าลั่วอวิ๋นหดเกร็งทันที รีบเอ่ยว่า
“ไม่ได้ ห้ามเด็ดขาด พวกเจ้าจะโหดร้ายเช่นนี้ไม่ได้”
หลี่เต้าย้อนถาม
“เหตุใดจึงไม่ได้?”
ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นรีบอธิบาย
“พวกเขาล้วนเป็นราษฎรสามัญของเผ่าลั่วอวิ๋น หรือไม่ข้าก็จะให้พวกเขายอมจำนน อย่างไรเสียพวกเจ้าก็ห้ามสังหารพวกเขา นั่นโหดร้ายเกินไป ไม่สอดคล้องกับอุดมการณ์ของชาวต้าเฉียน”
“ไม่สอดคล้องกับอุดมการณ์ของชาวต้าเฉียนหรือ?”
หลี่เต้ายิ้มบาง
“อุดมการณ์ของชาวต้าเฉียนคืออะไรหรือ?”
“คือ…”
ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นอ้าปากค้าง แต่กลับเอ่ยคำใดไม่ออก
เพราะนึกขึ้นได้ว่า ชาวต้าเฉียนไม่เคยกล่าวถึงอุดมการณ์ของตนเองเลย ทั้งหมดล้วนเป็นเพียงความคิดของพวกเขาเอง
เห็นราชาเผ่าลั่วอวิ๋นพูดไม่ออก หลี่เต้าก็ขี่ม้ามาหยุดตรงหน้า มองลงมายังราชาเผ่าลั่วอวิ๋นแวบหนึ่ง จากนั้นสายตาก็กวาดมองจากยอดราชสำนักลงไปยังเมืองเบื้องล่าง
“อุดมการณ์ของชาวต้าเฉียนแต่ก่อนเป็นเช่นไร ข้าไม่เข้าใจ แต่สำหรับข้ามีเพียงอุดมการณ์เดียว”
หลี่เต้าหันกลับมามองราชาเผ่าลั่วอวิ๋น เอ่ยทีละคำ
“นั่นก็คือ…”
“ผู้ใดกล้าล่วงเกินข้า ต่อให้อยู่แสนไกล ข้าก็ต้องสังหาร!”
“และหลังจากวันนี้ ทุ่งหญ้าจะไม่มีชนเผ่าลั่วอวิ๋นอีกต่อไป!”
เมื่อได้ยินประโยคนั้น ร่างของราชาเผ่าลั่วอวิ๋นก็สั
