ยม้วนออกมาจากอก
เมื่อเห็นม้วนหนังแกะ ดวงตาของหยางหลินก็เป็นประกาย รีบคว้ามันมาทันที จากนั้นก็นำข้อมูลที่บันทึกในม้วนหนังแกะมาเทียบกับแผนที่ทีละม้วน
ทุกครั้งที่อ่านม้วนหนังแกะ เขาก็จะขีดเขียนลงบนแผนที่บนโต๊ะ เมื่ออ่านม้วนหนังแกะในมือจนหมด บนแผนที่ก็ถูกขีดเขียนไว้หลายจุด
หยางหลินยืดตัวขึ้นกวาดตามองแผนที่อย่างรวดเร็ว สุดท้าย สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่ตำแหน่งหุบเขาแห่งหนึ่งบนแผนที่
หลังจากถอนหายใจยาว เขาก็ปักหมุดสีแดงลงบนตำแหน่งนั้นทันที อดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า “ในที่สุดก็พบพวกเจ้าเสียที”
เมื่อได้ยินดังนั้น แม่ทัพที่อยู่ด้านล่างจึงถามขึ้น “ท่านแม่ทัพใหญ่ พบที่ตั้งราชสำนักของเผ่าเลี่ยหั่วแล้วหรือขอรับ”
“อืม”
หยางหลินพยักหน้า จากนั้นก็ออกคำสั่งว่า “ไปแจ้งทั่วกองทัพ หลังจากกินข้าวและพักผ่อนแล้วให้จัดทัพทันที”
“ขอรับ!”
หลังจากแม่ทัพเดินออกไป หยางหลินก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ปูด้วยหนังหมาป่า เผยรอยยิ้มอย่างมั่นใจ เอ่ยพึมพำ “เจ้าหนูหลี่ ครั้งนี้เจ้าแพ้พนันแน่”
การใช้เวลาเพียงสองวัน ในการค้นหาที่ตั้งราชสำนักของเผ่าเลี่ยหั่ว ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่รู้อะไรเลย นับว่าเป็นเรื่องยากที่สุดแล้ว
เขาได้เห็นแผนที่ภูมิประเทศของเผ่าลั่วอวิ๋นบางส่วนจากแผนที่ของเผ่าเลี่ยหั่วนี้ด้วย การค้นหาราชสำนักของเผ่าลั่วอวิ๋นนั้น ยากยิ่งกว่าการค้นหาราชสำนักของเผ่าเลี่ยหั่วเสียอีก
“ฮ่า ๆ เจ้าหนูหลี่ เจ้าต้องพยายามหน่อยแล้ว อ
