ยหน้าส่งเสียงหอนคำรามยาวพร้อมกัน
ท่ามกลางเสียงคำราม หลี่เต้ายกง้าวมังกรทมิฬขึ้นเหนือศีรษะ
“ออกเดินทาง!”
…
หนึ่งวันให้หลัง
หลี่เต้านำกองทัพแปดหมื่นนายของเขาเดินทางผ่านเขตกันชนระหว่างต้าเฉียนกับชนเผ่าเป่ยหมาน มาจนถึงบริเวณชายแดนของเผ่าลั่วอวิ๋น
เมื่อมาถึงที่นี่ กองทัพก็หยุดลงตามคำสั่งของหลี่เต้า
“เฉินโหยว ส่งคำสั่งลงไป ให้กองทัพพักผ่อนชั่วคราว”
หลังจากนั้น หลี่เต้าก็ออกคำสั่งที่สอง เมื่อได้ยินคำสั่งนี้ บางคนในกองทัพก็ชะงักงัน
พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องหยุดอยู่ตรงนี้ ทั้งที่ตกลงกันแล้วว่าจะจัดการให้เสร็จโดยเร็ว หากถูกเผ่าลั่วอวิ๋นพบเข้า การรบครั้งนี้คงไม่ง่ายเป็นแน่
ในบรรดาผู้คนเหล่านั้น หยางเหยียนอยากจะถามสักคำโดยไม่รู้ตัว
แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปาก ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ากำลังมีคนจ้องมองอยู่ พอหันไปมอง ก็พบว่าเฉินโหยวปรากฏกายอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อใดก็สุดรู้
เมื่อเห็นเฉินโหยวเช่นนี้ คำพูดที่จวนจะหลุดออกจากปากก็ถูกกลืนกลับไป จากนั้นก็รีบส่งคำสั่งไปยังด้านหลังอย่างว่าง่าย
ไม่นานหลังจากคำสั่งถูกส่งไปทั่วทั้งกองทัพ เหล่าแม่ทัพก็มารวมตัวกันรอบหลี่เต้า
เมื่อเห็นสีหน้าของบางคน หลี่เต้าจึงเอ่ยตรง ๆ ว่า “พวกเจ้าคงสงสัยกระมัง ว่าเหตุใดข้าถึงสั่งให้กองทัพหยุดอยู่ตรงนี้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างมองหน้ากัน แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากก่อน
ในกลุ่มคน หยางเหยียนมองซ้ายมองขวา ในที่สุดก็ทนไม่ไหว เอ
