บทที่ 234 ใช้หนี้แทนหลานชายนอกด่านฟู่เฟิง“ในที่สุดก็กลับมาแล้ว!”จางเมิ่งและคนอื่น ๆ ทอดถอนหายใจยาวเมื่อเห็นด่านฟู่เฟิงตรงหน้า
“ท่านผู้มีพระคุณ ที่นี่คือด่านฟู่เฟิงในตำนานใช่หรือไม่เจ้าคะ? ช่างยิ่งใหญ่อลังการจริง ๆ”หลิวซิ่วเอ๋อร์เอ่ยชื่นชมเมื่อเห็นด่านฟู่เฟิงขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า สตรีที่เหลือต่างก็รู้สึกทึ่งเช่นกัน ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและความใฝ่ฝัน ท้ายที่สุดแล้ว พวกนางก็เคยเป็นเพียงสตรีธรรมดาจากหมู่บ้านธรรมดา การที่ได้มาถึงที่นี่ก็เพราะความช่วยเหลือจากท่านผู้มีพระคุณ หรือก็คือหลี่เต้านั่นเอง
“มาถึงที่นี่แล้ว ไม่ต้องเรียกข้าว่าท่านผู้มีพระคุณ จะเรียกข้าว่าหัวหน้าเหมือนจางเมิ่งและคนอื่น ๆ หรือจะเรียกว่ารองแม่ทัพก็ได้”หลี่เต้าเอ่ยขึ้น
หลิวซิ่วเอ๋อร์พยักหน้า จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงซุกซนเล็กน้อย“ท่านผู้มีพระคุณ รองแม่ทัพก็คือแม่ทัพ งั้นข้าจะเรียกท่านว่าแม่ทัพได้หรือไม่เจ้าคะ?”
หลี่เต้าอึ้งไปครู่หนึ่ง เมื่อได้สติก็ยิ้มบาง ๆ“ส่วนตัวก็ได้ แต่ต่อหน้าผู้อื่นให้เรียกข้าว่ารองแม่ทัพตามปกติเถอะ”
หลิวซิ่วเอ๋อร์หัวเราะเบา ๆ พลางพยักหน้า หลี่เต้ามองดูหลิวซิ่วเอ๋อร์แล้วส่ายหน้าพลางยิ้ม หลังจากรอยแผลเป็นบนใบหน้าหายไป ดูเหมือนว่าแผลในใจของหลิวซิ่วเอ๋อร์ก็จางหายไปด้วย ท่าทีที่มีต่อเขาก็ไม่ได้เกร็งเหมือนก่อน แต่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ดูเหมือนคนอื่น ๆ ก็เป็นเช่นเดียวกัน
แต่เป็นเช่นนี
