้ก็ดีแล้ว หลี่เต้าหวังว่าพวกนางจะสามารถรักษาความเฉียบคมบนสนามรบ ในขณะเดียวกันก็สามารถใช้ชีวิตเยี่ยงสตรีทั่วไปได้ มีชีวิตและทัศนคติเป็นของตัวเอง ทหารยามบนกำแพงเมืองรีบเปิดประตูเมืองทันทีหลังจากยืนยันตัวตนของหลี่เต้าแล้ว หลี่เต้าจึงนำหลิวซิ่วเอ๋อร์และจางเมิ่งพร้อมคนอื่น ค่อยๆ เดินผ่านประตูเมืองเข้าไป ระหว่างทาง จิ่วเอ๋อร์ก็โผล่หัวออกมาจากรถม้า มองสำรวจรอบด้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“รองแม่ทัพ!”ระหว่างทางไปจวนแม่ทัพ ทหารที่ผ่านไปมาต่างหยุดคำนับหลี่เต้าอย่างนอบน้อม ทั้งหมดนี้เป็นเพราะในช่วงที่ผ่านมา รายละเอียดการรบเรื่องที่หลี่เต้าป้องกันด่านฟู่เฟิงได้แพร่สะพัดไปทั่วในกองทัพ แม้บางคนอาจไม่เคยเห็นตัวจริงของหลี่เต้าแต่ต้องเคยได้ยินเรื่องราวของเขาแน่นอน บางคนถึงกับขุดคุ้ยเรื่องที่ฉีเซิ่งเคยมุ่งร้ายหลี่เต้าขึ้นมา
“หลี่เต้า เจ้าตัวแสบ!”ขณะที่หลี่เต้ากำลังนำคนมุ่งหน้าไปยังจวนแม่ทัพ จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาแต่ไกล ในชั่วพริบตา เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาใกล้ขบวนรถอย่างรวดเร็ว เนื่องจากพวกจางเมิ่งจำได้ว่าเป็นเสียงใคร จึงไม่ได้ขยับตัว แต่หลิวซิ่วเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ไม่สนใจเรื่องนั้น พวกนางควบม้าชักดาบออกมาขวางหน้าหลี่เต้าไว้ เมื่อเงาร่างนั้นเข้ามาใกล้ขบวนรถ และเห็นโฉมหน้าของคนที่ขวางทางก็รีบหยุดกะทันหัน
“เจ้าหนูหลี่เต้า เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าจะส่งพวกนางไปให้หมด? นี่เจ้ากำลังเล่นอะไรอยู่?”
หลี่เต้าโบกมือให้
