หลิวซิ่วเอ๋อร์และคนอื่น ๆ พลางกล่าวว่า“ไม่ต้องขวางไว้ ท่านผู้นี้คือท่านหยางหลิน แม่ทัพคนปัจจุบันแห่งด่านฟู่เฟิง ผู้ครองบรรดาศักดิ์ไท่ผิงกงแห่งต้าเฉียน”
เมื่อได้ยินดังนั้น พวกหลิวซิ่วเอ๋อร์ก็ตกใจ รีบประสานมือคำนับพลางกล่าว“ขออภัยท่านแม่ทัพ”พวกนางไม่ได้เป็นห่วงว่าตนเองจะเป็นอย่างไร แต่กลัวว่าการกระทำของพวกนางจะทำให้หลี่เต้าเดือดร้อน
หยางหลินโบกมือ“ไม่ต้องมากพิธีเช่นนั้น ข้าไม่ถึงกับจะโกรธเด็กสาวอย่างพวกเจ้าหรอก ข้ามาหาเจ้าหนูหลี่ต่างหาก”
พูดจบ เขาก็จ้องมองหลี่เต้า ใบหน้าดำทะมึน ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางกล่าว“เจ้าหนูหลี่ เจ้าช่างไร้น้ำใจเหลือเกิน ก่อนจากไปยังทิ้งกับดักไว้ให้ข้าตั้งมากมาย”
“ท่านหยาง ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้วางกับดักท่านเลยนะ”
“ไม่ได้วางกับดักข้าแล้วเรื่องรายงานพวกนั้นเป็นอย่างไร? เจ้าหนู เจ้าไม่เพียงแต่เก็บรายงานไว้หลายวัน ยังสร้างเรื่องยุ่งยากมากมายให้ข้าอีก”
“นี่ท่านพูดอะไรออกมา”หลี่เต้าอธิบายว่า“ที่เก็บรายงานไว้ ก็เพราะช่วงนั้นข้ากำลังยุ่งจัดการเรื่องของคนที่ข้าพากลับมาจากเมืองบาป ส่วนเรื่องยุ่งยากที่ตามมา พวกนั้นล้วนเป็นสิ่งที่ข้าวางแผนไว้ล่วงหน้า ตั้งใจว่าจะรอกลับมาค่อยจัดการ”
ทันใดนั้น ก็ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยว่า“อย่าบอกนะว่าท่านจัดการเรื่องพวกนั้นไปหมดแล้ว?”
“ข้าไม่จัดการแล้วจะรอเจ้ากลับมาจัดการหรือไร”หยางหลินกัดฟันด้วยความโมโห“อีกอย่าง ถ้าข้าไม่ทำ เจ้าหน
