เจ้าหนู ข้ามมอบหยางเหยียนเจ้าเด็กบัดซบนั่นให้เจ้าแล้ว เจ้าต้องสั่งสอนมันให้ดี ตราบใดที่ไม่ตาย ก็สั่งสอนให้หนักเข้าไว้”
หลี่เต้าปลอบ“วางใจได้”
เมื่อความเข้าใจผิดได้คลี่คลายลง หยางหลินก็คลายความโกรธที่มีต่อหลี่เต้าไปเกือบหมด เมื่อสงบสติอารมณ์ลง สายตาของเขาก็มองไปทางหลิวซิ่วเอ๋อร์และคนอื่น ๆ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย“เจ้าหนูหลี่ พวกนางเป็น…”
“ท่านหยาง พวกเรากลับไปคุยกันที่จวนแม่ทัพก่อนดีกว่า”
“ก็ได้”
… ไม่นานหลังจากนั้น ณ จวนแม่ทัพ หลี่เต้า หยางหลิน และเสิ่นจง ทั้งสามคนกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง
“เจ้าว่าอะไรนะ? เจ้าจะจัดตั้งกองกำลังทหารม้าหญิงงั้นรึ? เจ้าไม่ได้กำลังล้อเล่นใช่หรือไม่”
เมื่อได้ยินความคิดของหลี่เต้าทั้งหยางหลินและเสิ่นจงต่างก็ตะลึงงัน หลี่เต้าส่ายหน้า“ข้าไม่ได้ล้อเล่น ข้าจริงจัง”
“เจ้าคิดว่าเหมาะสมหรือ?”หยางหลินถามตรง ๆ
หลี่เต้าตอบ“ข้าคิดว่าเหมาะสมดี ขอเพียงมีกำลังความสามารถเพียงพอ ก็สามารถเป็นทหารได้ ไม่ว่าเป็นชายหรือหญิง”
“หลี่เต้า เจ้าต้องเข้าใจว่าต้าเฉียนของพวกเรา จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยมีทหารม้าหญิงมาก่อน สตรีอย่างมากก็เป็นได้แค่องครักษ์เท่านั้น การจะเป็นทหารในกองทัพปกติ เรื่องนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย”เสิ่นจงเอ่ยขึ้นบ้าง
“สิ่งที่เรียกว่าเป็นไปไม่ได้นั้น ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับพละกำลัง”หลี่เต้ากล่าวอย่างตรงไปตรงมา
ในตอนนั้น หยางหลินที่อยู่ด้านข้างเอ่ยปากว่า
