หมู่บ้านเถาหยวนจะกล้าตัดสินใจเด็ดขาดถึงเพียงนี้ ทันใดนั้น หลิวซิ่วเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างก็หัวเราะเบา ๆ พลางเอ่ยว่า
“แต่แน่นอนเจ้าค่ะ หากท่านผู้มีพระคุณจะพักอาศัยที่นี่ต่อไป พวกพี่น้องคงยินดียิ่ง”
“แค่ก แค่ก”หลี่เต้ากระแอมแห้ง ๆ พลางส่ายหน้า“อย่าเลยดีกว่า”
ไม่นานหลังจากนั้น เมื่อขบวนรถเข้าสู่หมู่บ้านเถาหยวนอย่างสมบูรณ์แล้ว หลี่เต้าก็ออกคำสั่งให้จางเมิ่งและคนอื่น ๆ เชิญสตรีจากเมืองบาปลงจากรถ หลิวซิ่วเอ๋อร์ก้าวออกมา เริ่มสั่งการให้สตรีในหมู่บ้านเถาหยวนต้อนรับผู้น่าสงสารที่มีชะตากรรมเช่นเดียวกับพวกนาง
หนึ่งชั่วยามต่อมา หลังจากจัดการให้สตรีที่ถูกพามาทั้งหมดเข้าที่เข้าทางแล้ว หลิวซิ่วเอ๋อร์ก็นำคนมาจัดการดูแลหลี่เต้าและคณะที่เหลือด้วยตนเอง สุดท้ายก็เลือกใช้สถานที่ที่หลี่เต้าเคยพักอาศัยเป็นจุดศูนย์กลาง แบ่งพื้นที่ส่วนหนึ่งไว้ให้จางเมิ่งและคนอื่น ๆ พักผ่อน
ภายในห้อง หลี่เต้ามองดูหลิวซิ่วเอ๋อร์ที่กำลังวุ่นวายไปมาแล้วเอ่ยว่า“ซิ่วเอ๋อร์ พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องจริงจังถึงเพียงนี้ พวกข้าแค่แวะพักชั่วคราวก็จะออกเดินทางต่อแล้ว”
หลิวซิ่วเอ๋อร์ที่กำลังจัดข้าวของชะงักมือ หยุดไปครู่หนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า“ท่านผู้มีพระคุณ ท่านจะอยู่ที่นี่สักสองสามวันไม่ได้หรือเจ้าคะ?”
หลี่เต้าส่ายหน้า จากนั้นก็เล่าสถานการณ์ที่ด่านฟู่เฟิงคร่าว ๆ ให้ฟัง ระหว่างนั้น เมื่อได้ยินเรื่องการรบที่ด่านฟู่เฟิง หลิวซิ่วเอ๋อร์ก็รู้
