“อย่างที่คิด ข้าปิดเสด็จปู่ไม่ได้ เสวียนเจินน่ารักเกินไป หลานอดที่จะไปเล่นกับเขาไม่ได้จริงๆ พะยะค่ะ”
เจียงหานจนใจนัก “เสวียนเจินเพิ่งอายุได้ไม่กี่เดือน เจ้าต้องดูแลน้องชายให้ดีละ”
“ข้าจะดูแลเขาให้ดีอย่างแน่นอนพะยะค่ะเสด็จปู่ หลานมีเรื่องอยากขอร้องท่าน”
“เรื่องอะไรละ”
“เสด็จแม่ต้องการพาข้ากับเสวียนเจินไปขอพรที่อารามมังกรผงาด เสด็จปู่เห็นว่า…”
เจียงเสวียนเหนียนเอ่ยอย่างระวัง องค์รัชทายาทและชายาองค์รัชทายาทล้วนบอกเขาว่าให้ระวังคำพูด เพราะเสด็จปู่เหมือนจะไม่พอใจมรรคาจารย์
เนื่องจากเสด็จพ่อบำเพ็ญเซียนจึงทำให้เขาได้ยินผู้เป็นบิดากล่าวยกย่องมรรคาจารย์ตั้งแต่ยังเด็ก ดังนั้นเขาก็ปรารถนาที่จะไปพบกับมรรคาจารย์เช่นกัน
เมื่อได้ยินดังนั้นเจียงหานก็ขมวดคิ้ว เขาไม่ขัดที่หลานจะไปพบบรรพบุรุษสักครั้ง เพียงแต่กังวลว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นระหว่างเดินทาง
เห็นแววตาคาดหวังของเจียงเสวียนเหนียน เจียงหานก็ใจอ่อน
“เช่นนั้นก็ไปเถิด เราจะส่งคนไปอารักขาพวกเจ้าสามคนแม่ลูก”
“วิเศษนัก เสด็จปู่ดีต่อข้าที่สุดเลยพะยะค่ะ”
“เข้าใจแล้วก็ดี จากนี้เจ้าจะต้องขึ้นเป็นโอรสสวรรค์ วันๆ ก็เล่นให้น้อยลงหน่อย เสวียนเจินเองก็มีคนคอยดูแลอยู่แล้ว”
เจียงหานพูดด้วยใบหน้าใจดี เจียงเสวียนเหนียนพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
หิมะตกหนักปกคลุมภูเขา ฉีหยวนผู้ได้รับการยกย่องเป็นนักปราชญ์เอกำลังนั่งสมาธิอยู่หน้าอาราม หิมะหนาวเย็นปกคลุมร่างกายของเข
