มีความศักดิ์สิทธิ์มากขึ้น
เจียงหานเอ่ย “ส่งคนไปตรวจสอบนักพรตเหล่านั้นในจวนของเขา แล้วก็พาพระนัดดารัชทายาทมาหาข้า”
“พะยะค่ะ!” เทพจอมโจรคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว
เจียงหานถอนหายใจพลางบ่นพึมพำกับตัวเอง “เสด็จพ่อ เราเริ่มเข้าใจท่านแล้ว”
นับวันเขายิ่งเหนื่อยล้ามากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะมีเพียงความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ แต่กลับไม่สามารถแสดงศักยภาพได้อย่างเต็มที่ เขารู้สึกหงุดหงิดยิ่งนัก แต่เขากับเจียงหลิวไม่เหมือนกัน เขาจะยอมแพ้ไม่ได้!
หลังจากผ่านไปหนึ่งก้านธูป ก็มีเด็กชายผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาในห้องทรงพระอักษรอย่างรวดเร็ว
“เสด็จปู่เรียกหลานมามีเรื่องอะไรหรือพะยะคะ!”
แม้ว่าเด็กชายจะยังเด็กอยู่ก็ตาม แต่หน้าตากลับหล่อเหลา อาภรณ์ที่สวมใส่ก็บรรจงประณีต พอเห็นเขาเจียงหานก็เผยรอยยิ้มออกมา เจียงหานกวักมือเรียกให้เด็กชายมายังข้างหน้าของตน แล้วอุ้มขึ้นมาไว้บนตักกว้าง
“วันนี้ตั้งใจฝึกหรือไม่”
เจียงหานเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม ทุกครั้งที่รู้สึกเบื่อเขามักจะเรียกหลานมาหา พอเห็นหน้าหลานอารมณ์ของเขาก็จะดีขึ้น เป็นเพราะการมีอยู่ของหลานเขาจึงยอมแพ้ไม่ได้ เขาไม่เพียงแค่พยายามเพื่อตัวเอง แต่ยังพยายามเพื่อหลานของเขาอีกด้วย
เจียงเสวียนเหนียนในวัยเยาว์กะพริบตาแล้วเอ่ยว่า “พะยะค่ะ หลานตั้งใจ”
เจียงหานยิ้ม “ดูแล้วเจ้าไม่เคยตั้งใจเลยนะ ทั้งยังแอบไปเล่นอีก ไปเล่นกับใครมาละ”
เจียงเสวียนเหนียนยื่นมือเล็กๆ ทั้งสองข้างออกมาแล้วทำท่ายักไหล
