ัวหน้าหน่วยรักษาการณ์เมือง แม้ฟังดูตำแหน่งไม่สูงนัก แต่ก็ได้ดูแลความสงบเรียบร้อยภายในเมืองอวิ๋นฉี หรือจะเป็นรองผู้บัญชาการค่ายตะวันออกในเมือง ที่นั่นก็มีตำแหน่งว่าง เป็นตำแหน่งสบาย ๆ ไม่ต้องทำอะไรมาก”
“หรือจะมาอยู่ข้างกายข้าก็ได้ ข้าเชื่อว่าด้วยสายตาของท่านรองแม่ทัพหลี่ น้องชายผู้นี้คงเป็นคนที่มีแววดี”
“…”
ทหารยามที่อยู่ด้านข้างได้ยินตำแหน่งต่าง ๆ จากปากชุยฮ่าวแล้วถึงกับตะลึงงัน ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกใจเต้นแรง
ทุกตำแหน่งที่ชุยฮ่าวกล่าวถึง ล้วนเป็นตำแหน่งที่ดีที่สุดของเมืองอวิ๋นฉี เป็นตำแหน่งที่ผู้คนมากมายต่างแย่งชิงกันจนหัวปูด แต่กลับถูกนำมาวางไว้ตรงหน้าให้เขาเลือก
พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบมองไปทางหลี่เต้าโดยไม่รู้ตัว
นึกถึงคำพูดที่ทั้งสองคนเคยคุยกันก่อนหน้านี้ เขาคิดว่าจะต้องเห็นแววตาล้อเลียนจากอีกฝ่าย
แต่กลับพบว่าในแววตาของอีกฝ่ายมีเพียงความมั่นใจ ไม่มีแววเยาะเย้ยเขาแม้แต่น้อย ทำให้หัวใจที่กำลังเร่าร้อนของทหารยามสงบลงในทันที
ในตอนนี้ ชุยฮ่าวก็พูดจบแล้ว เขามองไปที่ทหารยามแล้วกล่าวว่า
“ทั้งหมดที่ข้าพูดไปเจ้าเลือกได้ หากภายหลังรู้สึกว่าไม่เหมาะสมก็สามารถเปลี่ยนได้ ดังนั้นเจ้าต้องการตำแหน่งใด?”
ทหารยามมองชุยฮ่าวแล้วหันไปมองหลี่เต้า
ในที่สุด เขาก็กัดฟันพูดออกมาว่า
“ท่านเจ้าเมือง ข้าขอบพระคุณในความกรุณาของท่านเจ้าเมือง แต่สิ่งที่ท่านกล่าวมาทั้งหมดไม่ต้องแล้ว ขอเพียงท่านจัดให้ข้าไปเข้าเวร
