ักครู่”
หลังจากที่เสียงของหลี่เต้าดังขึ้น รถม้าก็หยุดลงพอดีข้าง ๆ ทหารยาม
เมื่อมองดูคนตรงหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า ทหารยามก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ สมองของเขาว่างเปล่า ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการจะทำอะไร
หลี่เต้ามองทหารยามพลางยิ้มบาง เอ่ยขึ้นว่า
“พี่ชาย ถ้าตอนนี้ข้าบอกว่าข้าเคยเป็นแม่ทัพใหญ่ ท่านจะเชื่อหรือไม่?”
ทหารยามได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว แต่พอได้สติก็รีบพยักหน้าติด ๆ กันหลายที
ตอนนี้อย่าว่าแต่แม่ทัพใหญ่เลย ต่อให้คนตรงหน้าบอกว่าเคยหลับนอนกับองค์หญิง เขาก็เชื่อ
เห็นเช่นนั้น หลี่เต้าจึงค่อย ๆ ยิ้มพลางกล่าวว่า
“ดังนั้น ยังจำข้อตกลงระหว่างพวกเราได้หรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของทหารยามก็ชะงักงัน
ในใจพลันคิดว่า
“ไม่จริงกระมัง? จะเป็นจริงหรือ?”
หลี่เต้าเงยหน้ามองชุยฮ่าวที่อยู่หน้ารถม้าแล้วเอ่ยขึ้น
“ท่านเจ้าเมืองชุย ข้าอยากจะรบกวนท่านสักเรื่อง”
ชุยฮ่าวเหลือบมองทหารยามประตูเมืองที่ดูธรรมดา ๆ ข้างกายหลี่เต้าด้วยความสงสัย ก่อนจะเอ่ยตอบว่า
“ท่านรองแม่ทัพหลี่ เชิญว่ามาเถิด ตราบใดที่ข้าทำได้ ย่อมตอบรับแน่นอน”
หลี่เต้ายิ้มพลางส่ายหน้า
“เรื่องนี้สำหรับท่านเจ้าเมืองชุยคงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพียงแต่อยากรบกวนท่านให้ช่วยปรับตำแหน่งพี่น้องผู้นี้ของข้า”
“อ้อ?”
ชุยฮ่าวแสดงสีหน้าสงสัยพลางเอ่ยถาม
“เป็นเช่นนั้น แล้วต้องการย้ายไปตำแหน่งใดหรือ?”
“ข้ายังมีตำแหน่งว่างอยู่หลายที่ ตำแหน่งห
