บทที่ 220 กลับอวิ๋นฉีหลี่เต้ากล่าวด้วยน้ำเสียงจนปัญญา
“ท่านหยาง ท่านต่างหากที่เป็นแม่ทัพใหญ่ เรื่องพวกนั้นล้วนเป็นหน้าที่ที่ท่านต้องจัดการ ข้าเป็นเพียงรองแม่ทัพเท่านั้น”
“ข้ากำลังฝึกฝนเจ้า ให้เจ้าได้ลองเป็นแม่ทัพใหญ่ก่อน เช่นนี้ภายภาคหน้าเมื่อต้องรับตำแหน่งจริงก็จะคุ้นมือ”
หลี่เต้ารู้สึกว่าคำพูดนี้ช่างคุ้นหู ราวกับถูกยัดแป้งทอดเข้าปากอย่างไรอย่างนั้น
เมื่อเห็นหลี่เต้าไม่ขยับเขยื้อน หยางหลินจึงทำหน้าเคร่งขรึมแล้วกล่าวว่า
“เจ้าเป็นแม่ทัพใหญ่หรือข้าเป็นแม่ทัพใหญ่กันแน่”
“ท่านเป็นแม่ทัพใหญ่”
“ถ้าเช่นนั้น ข้าขอใช้อำนาจแม่ทัพใหญ่สั่งให้เจ้าไปจัดการเอกสารพวกนั้น”
“แล้วข้าจะขอใช้อำนาจรองแม่ทัพสั่งให้ที่ปรึกษาไปจัดการเอกสารได้หรือไม่”
“หากเจ้าต้องการเช่นนั้น ก็ทำได้”
ทว่าเมื่อหลี่เต้าหันกลับไปมอง ก็ต้องชะงักงันไปทั้งร่าง
เสิ่นจงถือไม้เท้าที่ไม่รู้ว่าปรากฏขึ้นมาในมือตั้งแต่เมื่อใด กล่าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“มองข้าทำไม ท่านเจิ้งสั่งให้ข้าพักผ่อนมากๆ”
หลี่เต้า “…”
หลังจากนั้นไม่นาน หลี่เต้าก็จากไป
หยางหลินและเสิ่นจงนั่งอยู่ในศาลาในลานเรือน
เสิ่นจงรินน้ำชาพลางกล่าวว่า
“ท่านหยาง ท่านจะผลักภาระทั้งหมดให้หลี่เต้าจริง ๆ หรือ”
หยางหลินยกถ้วยชาขึ้น สูดกลิ่นหอมของชา หลับตาลงพลางกล่าวช้า ๆ
“เจ้าก็ทำเช่นเดียวกันมิใช่หรือ”
“เขาคือผู้มีพระคุณของข้า ข้าทำเช่นนี้เพื่อตอบแทนบุญคุณ”
เสิ่นจงกล่าว
หยางหลินดื
