บทที่ 206 เสิ่นจงฟื้นคืนสติภายในห้อง ในเวลาเดียวกัน
“แม่ทัพเสิ่น”
ภายใต้เสียงเรียกของท่านเจิ้ง เสิ่นจงค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา
ทว่าสายตาของเขาไม่ได้มองไปที่ท่านเจิ้ง แต่กลับหันไปมองที่หลี่เต้าที่อยู่ด้านข้าง จากนั้นเสียงแหบแห้งก็ดังออกมาจากปากของเสิ่นจง
“ขอบคุณ!”
เสิ่นจงที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาเพียงแค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าใครเป็นผู้ช่วยชีวิตเขา
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าก็แย้มยิ้มบางกล่าว
“ดูท่าก่อนหน้านี้แม่ทัพเสิ่นคงไม่ได้เพียงแค่สลบไปเท่านั้น”
เสิ่นจงไม่ได้พูดอะไร นั่นเท่ากับเป็นการยอมรับโดยปริยาย
ในตอนนั้นเอง ท่านเจิ้งที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยเตือนขึ้นว่า
“แม่ทัพเสิ่น ท่านอ่อนแรงมาเดือนกว่าแล้ว ตอนนี้ควรใช้พลังปราณแท้ตรวจสอบสภาพร่างกายของตัวเองก่อนจะดีกว่า ดูว่าเป็นอย่างไรบ้าง”
เสิ่นจงพยักหน้า หลับตาลงแล้วเริ่มควบคุมพลังปราณแท้ภายในร่างกายเพื่อตรวจสอบตนเอง
ไม่นานทั้งสามคนรวมทั้งหลี่เต้า ก็สังเกตเห็นว่าสีหน้าของเสิ่นจงดูผิดปกติไปบ้าง
ตอนแรกขมวดคิ้วแสดงความสงสัย ผ่านไปครู่หนึ่งก็เผยสีหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจบางอย่าง
หลังจากผ่านไปสิบกว่าลมหายใจ เสิ่นจงก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
ท่านเจิ้งถาม
“ทั้งดีและไม่ดี”
เสิ่นจงเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง
ท่านเจิ้ง “???”
อะไรคือทั้งดีและไม่ดี?
คำตอบแบบนี้กำลังทำให้เขาผู้เป็นหมอลำบากใจหรือไร?
ไม่นาน เสิ่นจงก็ให้คำอธิบาย
“น่าเสียดาย พิษของพิษเพลิงโลหิตได้กั
