บทที่ 199 กลยุทธ์เมืองร้างในเวลาเดียวกัน หยางหลินและหยางเหยียนทั้งสองคนก็ได้เห็นสภาพของด่านฟู่เฟิง
ขณะนี้ สีหน้าของหยางหลินเพียงแค่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ส่วนหยางเหยียนกลับแสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
เฉินโหยวที่อยู่ด้านข้าง ชี้ไปยังด่านฟู่เฟิงพลางเอ่ยว่า
“ฉีเซิ่ง ตอนนี้เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่”
ฉีเซิ่งได้ยินดังนั้นสีหน้าก็ดำทะมึน จนไม่รู้จะเอ่ยวาจาใดออกมา
หยางเหยียนเห็นฉีเซิ่งท่าทางไม่ชอบมาพากล ไม่รู้คิดอย่างไร จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากกระซิบว่า
“พูดเช่นนั้นไม่ได้ เพียงแค่ประตูเมืองเปิดออกเท่านั้น ยังไม่อาจยืนยันได้ว่าด่านฟู่เฟิงจะยังไม่แตก”
“หากว่า…” สายตาของหยางเหยียนพลันสว่างวาบ รีบกล่าวว่า
“ข้าหมายถึง หากว่า หากว่านี่เป็นกลอุบายของศัตรู จงใจล่อพวกเราเข้าไป แล้วจับพวกเราทั้งหมดไว้ในคราวเดียวเล่า”
พอได้ยินคำพูดนี้ เฉินโหยวก็ตะลึงงัน ไม่คิดว่าแม้จะมาถึงนอกด่านฟู่เฟิงแล้ว ยังจะมีคำอธิบายที่ฝืนเหลือเกินเช่นนี้
ยามนี้สีหน้าของหยางหลินก็ดำทะมึนอย่างเห็นได้ชัด
แต่ก่อนเขาคิดว่าหลานชายวัยกลางคนผู้นี้ชอบคบมิตรสหายไม่ดี แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว ที่แท้หลานชายของตัวเขานั่นแหละคือมิตรเลวเสียเอง
ฉีเซิ่งได้ยินคำพูดของหยางเหยียนก็พูดไม่ออก ยามนี้เขาไม่รู้ว่าหยางเหยียนกำลังช่วยหรือกำลังทำร้ายเขากันแน่
หยางเหยียนเห็นปฏิกิริยาของผู้คนรอบข้าง อดไม่ได้ที่จะพูดต่อว่า
“สิ่งที่ข้าพูดไม่มีเหตุผลหรือ?”
“ข้ายังตั้
