บทที่ 197 การพบเจอไม่นานนัก เขาและหยางหลินก็เห็นหยางเหยียนเดินมาจากที่ไม่ไกล
แต่เมื่อฉีเซิ่งมองเห็นคนที่อยู่ด้านหลังหยางเหยียนชัดเจน สีหน้าของเขาก็แข็งค้างทันที ดวงตาเผยความไม่อยากจะเชื่อออกมา
หยางหลินที่อยู่ด้านข้างสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของฉีเซิ่งอย่างว่องไว แต่ทำเพียงแค่มองดูแวบเดียว ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร
หลังจากนั้นไม่นาน หยางเหยียนก็พาคนมาถึงตรงหน้าหยางหลินและฉีเซิ่ง
หากเป็นเมื่อก่อน ตอนนี้หยางเหยียนคงเข้าไปอยู่ข้าง ๆ ฉีเซิ่งแล้ว แต่ตอนนี้เขากลับก้มหน้าลง ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
หยางหลินมองคนที่อยู่ด้านหลังหยางเหยียนแวบหนึ่ง แล้วถามขึ้น
“หยางเหยียน เขาเป็นใครกัน”
ก่อนที่หยางเหยียนจะได้พูด คนด้านหลังก็ลงจากม้า คุกเข่าครึ่งท่าพร้อมประสานมือคำนับ
“ข้าน้อยเฉินโหยว แม่ทัพแห่งกองทัพเจิ้นเป่ย์ ขอคารวะแม่ทัพหยาง”
“กองทัพเจิ้นเป่ย์?”
หยางหลินหรี่ตาลง สายตากวาดมองไปทางฉีเซิ่งที่ยืนอยู่ด้านข้าง
ในเวลาเดียวกัน เฉินโหยวก็สังเกตเห็นฉีเซิ่งที่ยืนอยู่ด้านข้าง เขาอยากจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างโดยไม่รู้ตัว
แต่ทันใดนั้นเอง ฉีเซิ่งก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อน เขาพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นว่า
“เฉินโหยว เจ้าก็หนีออกมาจากด่านฟู่เฟิงเหมือนกันหรือ?”
“พวกเจ้าทั้งสองรู้จักกันหรือ?”
หยางหลินถาม
“รู้จักสิ จะไม่รู้จักได้อย่างไร พวกเราล้วนเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพเสิ่น ก่อนหน้านี้พวกเรายังร่วมกันต่อต้านกองทัพ
