ปครู่หนึ่ง ก่อนจะตรัสถามด้วยสีหน้าฉงน “พวกเขาได้บอกหรือไม่ว่าจะมอบสิ่งใด?”
“ของนั้นกระหม่อมนำมาด้วยแล้ว” ทหารยามหยิบห่อรูปทรงกลมออกมาจากด้านหลังด้วยความระมัดระวัง สายตาของทุกคนต่างจับจ้องอยู่ที่ห่อนั้น เพียงแค่แวบเดียว ทุกคนในที่นั้นก็รู้ว่าในห่อมีอะไร เพราะบนห่อมีคราบเลือดติดอยู่มากมาย เห็นได้ชัดว่าเป็นศีรษะคน
เมื่อเห็น ‘ของขวัญ’ ที่ว่านี้ สีหน้าของราชาถ่ามู่ก็มืดครึ้มทันที ก่อนจะตรัสเสียงเข้ม “นี่เป็นศีรษะของผู้ใด?”
“ฝ่าบาท กระหม่อมไม่กล้าเปิดดู จึงไม่ทราบเช่นกัน”
“ฮึ!” ราชาถ่ามู่แค่นเสียงเย็นชา “ใครสักคนมาเปิดมันให้ข้าที ข้าอยากรู้นักว่าใครกล้าดีถึงเพียงนี้”
เมื่อได้รับคำสั่ง องครักษ์นายหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้าแล้วค่อย ๆ แกะห่อของออก ไม่นานนัก ศีรษะที่เปื้อนเลือดก็ปรากฏต่อสายตาผู้คนทั้งหลาย เมื่อมองเห็นใบหน้าของศีรษะนั้นชัดเจน ทุกคนต่างมีสีหน้าฉงน ศีรษะนี้มีผมขาวโพลนทั้งศีรษะ ผิวหนังเหี่ยวย่นแก่ชรา อีกทั้งยังเปรอะเปื้อนด้วยคราบเลือด จนไม่อาจมองออกว่าเป็นผู้ใด ราชาถ่ามู่ที่ประทับบนราชบัลลังก์ทอดพระเนตรแวบหนึ่งก็ยังจำไม่ได้
ด้านข้าง เซินถูเหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ กำลังจะรอดูเหตุการณ์ต่อไปอย่างเงียบ ๆ แต่ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็แข็งค้าง ตามด้วยการค่อย ๆ หันคอที่แข็งทื่อไปมองศีรษะนั้นอีกครั้ง หลังจากพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียดแล้ว เขาก็ขยี้ตาเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองมิได้มองผิด
ทันใดนั้น… ตึง
