นจะตรัสเสียงเข้ม “นี่เป็นศีรษะของผู้ใด?”
“ฝ่าบาท กระหม่อมไม่กล้าเปิดดู จึงไม่ทราบเช่นกัน”
“ฮึ!” ราชาถ่ามู่แค่นเสียงเย็นชา “ใครสักคนมาเปิดมันให้ข้าที ข้าอยากรู้นักว่าใครกล้าดีถึงเพียงนี้”
เมื่อได้รับคำสั่ง องครักษ์นายหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้าแล้วค่อย ๆ แกะห่อของออก ไม่นานนัก ศีรษะที่เปื้อนเลือดก็ปรากฏต่อสายตาผู้คนทั้งหลาย เมื่อมองเห็นใบหน้าของศีรษะนั้นชัดเจน ทุกคนต่างมีสีหน้าฉงน ศีรษะนี้มีผมขาวโพลนทั้งศีรษะ ผิวหนังเหี่ยวย่นแก่ชรา อีกทั้งยังเปรอะเปื้อนด้วยคราบเลือด จนไม่อาจมองออกว่าเป็นผู้ใด ราชาถ่ามู่ที่ประทับบนราชบัลลังก์ทอดพระเนตรแวบหนึ่งก็ยังจำไม่ได้
ด้านข้าง เซินถูเหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ กำลังจะรอดูเหตุการณ์ต่อไปอย่างเงียบ ๆ แต่ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็แข็งค้าง ตามด้วยการค่อย ๆ หันคอที่แข็งทื่อไปมองศีรษะนั้นอีกครั้ง หลังจากพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียดแล้ว เขาก็ขยี้ตาเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองมิได้มองผิด
ทันใดนั้น… ตึง! เสียงดังกึกก้องดึงดูดความสนใจของทุกคนในท้องพระโรง ทุกคนหันกลับไปมอง พบว่าเซินถูชี้นิ้วไปที่ศีรษะ ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ราวกับได้เห็นบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นเซินถูมีท่าทีผิดปกติเช่นนั้น ราชาถ่ามู่จึงตรัสถาม “เซินถู เจ้ารู้จักเจ้าของศีรษะนี้หรือ”
เมื่อได้ยินคำถาม เซินถูก็พูดติดอ่างเสียงสั่น “ท่าน… ท่าน ท่านแม่ทัพ!”
ท่านแม่ทัพ? “ศีรษะนี้มีความเกี่ยวข้องอ
