บทที่ 167 ระเบิดพลังทั้งคู่
ในจังหวะนั้นเอง เสียงแหบพร่าของเซินเชียนซานก็ดังขึ้น “การสละชีวิตที่ว่า ก็คือการที่ข้าสละอายุขัยร้อยปีของข้า เพื่อให้พลังทั้งหมดของข้าพุ่งทะยานขึ้นในช่วงเวลาสั้น ๆ บัดนี้เจ้าต้านทานข้าไม่ไหวหรอก”
ภายใต้แรงปะทะของเจตจำนงแห่งดาบ หลี่เต้าเริ่มถอยหลังอย่างต่อเนื่องภายใต้แรงกดดันนี้ เขาถอยหลังไปหลายร้อยจั้งกว่าจะต้านพลังดาบนั้นได้ และในตอนนี้ เซินเชียนซานก็ได้พุ่งเข้ามาโจมตีหลี่เต้าอีกครั้ง ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด
ต้องยอมรับว่าพละกำลังของเซินเชียนซานหลังจากปลดปล่อยพลังออกมาทั้งหมดนั้นไม่ธรรมดาเลย ตอนนี้เพียงแค่ยกมือขึ้นโจมตีก็มีพลังเทียบเท่ากับการรวบรวมพลังโจมตีในครั้งก่อน ภายใต้การกดดันอย่างต่อเนื่องนี้ แม้แต่หลี่เต้าที่เพิ่งเข้าใจถึงสภาวะจิตก็ยังได้รับบาดเจ็บอีกครั้ง นับว่าคุ้มค่ากับอายุขัยร้อยปีที่เซินเชียนซานสละไป
หลังจากที่ทั้งสองประมือกันไปกว่าร้อยกระบวนท่า เซินเชียนซานก็ได้หยุดลงกะทันหัน เพราะเขาใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว ถึงเวลาที่ต้องตัดสินแพ้ชนะครั้งสุดท้าย
“เจ้าหนู ดาบนี้เจ้าต้องตายแน่!” ทันทีที่เสียงพูดจบลง พลังทั้งหมดบนร่างของเซินเชียนซานก็ถูกเก็บกลับเข้าไปจนหมด ทั้งร่างไร้ซึ่งพลังใดๆ ราวกับตายสนิทไปแล้ว ชั่วขณะถัดมา เขาก็ลืมตาขึ้นทันที เมื่อถูกดวงตาคู่นั้นจ้องมอง หลี่เต้าก็รู้สึกถึงความเจ็บแปลบเล็กน้อยบนผิวหนัง
“สวรรค์สิ้นดินสูญ!”
เซินเชียนซานฟั
