ไหนว่าจะปล่อยมือไงล่ะ ตาแก่” หลี่เต้ายิ้มบาง ๆ เอ่ย
“เจ้าเองก็ไม่ได้ปล่อยมือเหมือนกัน” เซินเชียนซานพูดอย่างหงุดหงิด
“ข้าแค่ระวังตัวจากเจ้าเท่านั้น!”
“ข้าก็ระวังตัวจากเจ้าเช่นกัน!”
“พอเถอะ!” เซินเชียนซานพูดขัดขึ้นใหม่ทันที “ลองนับใหม่อีกครั้ง ผู้ใดไม่ปล่อยมือ บรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของผู้นั้นจะไม่ได้ผุดได้เกิด เกิดเป็นลูกชายจะไม่มีทวารหนัก เกิดเป็นลูกสาวจะต้องเป็นหญิงโคมเขียวไปชั่วลูกชั่วหลาน”
“รักษาคำพูดนะ?”
“รักษาคำพูด!”
“ถึงงั้นข้าก็ไม่เห็นด้วยแล้ว”
เซินเชียนซานกำลังจะเริ่มนับ สีหน้าพลันแข็งค้าง “เจ้าว่าอะไรนะ? เจ้าไม่เห็นด้วย”
“อืม” หลี่เต้ายิ้มบาง ๆ “เพราะข้าพนันว่าเจ้าต้องทนไม่ไหวก่อนข้าแน่”
“เจ้า…” ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกคำพูดของหลี่เต้าทำให้โมโหหรือไม่ เซินเชียนซานที่เมื่อครู่ยังมีพลังเหลืออยู่บ้างก็พลันเสียจังหวะลมปราณไป และความผิดพลาดครั้งนี้กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ อูฐล้ม พลังที่เกาะกุมร่างของเขาแตกสลายทันที และยังส่งผลกระทบถึงดาบวงพระจันทร์ในมือด้วย
เสียงกร๊อบดังขึ้น! ทันใดนั้น บนดาบวงพระจันทร์ก็ปรากฏรอยแตกมากมาย ในขณะนั้น ลมปราณบนร่างของหลี่เต้าสั่นสะเทือน เพิ่มแรงง้าวมังกรทมิฬอีกนิด ชั่วขณะถัดมา ดาบวงพระจันทร์ก็แตกกระจายจนหมดสิ้น
“ตาย!” และในขณะนั้นเอง ง้าวมังกรทมิฬพร้อมพลังที่เหลืออยู่ก็พุ่งเข้าโจมตีร่างของเซินเชียนซานโดยตรง
เสียงดังโครม! พลังที่มองไม่เห็นพุ่งทะลุ
