บทที่ 165 ง้าวยาวสิบจั้ง
เซินเชียนซานถึงกับพูดไม่ออกด้วยความตกตะลึง
เพราะเขาคิดไม่ถึงว่าในโลกนี้จะมีคนที่ไม่ได้ฝึกฝนพลังปราณแท้แต่กลับสามารถเข้าใจถึงสภาวะจิตได้โดยตรง และเมื่อตัดสินจากระดับพลังที่อีกฝ่ายแสดงออกมานั้น พลังสภาวะจิตที่เขาฝึกฝนมาหลายปียังสู้พลังของอีกฝ่ายเพิ่งได้รับมาใหม่ ๆ ไม่ได้เลย
เจตจำนงแห่งดาบของเขาถูกพลังของอีกฝ่ายทำลายไปอย่างง่ายดาย
ทันใดนั้น เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าเผยรอยยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นมา “เจ้าหนู เจ้าเข้าใจพลังสภาวะจิตแล้วอย่างไร เจ้าไม่มีพลังปราณแท้ หากพลังสภาวะจิตนั้นไม่มีสิ่งรองรับก็จะไม่สามารถแสดงพลังที่แท้จริงออกมาได้ อย่างมากเจ้าก็แค่ใช้พลังสภาวะจิตเป็นเครื่องป้องกันตัวเท่านั้น”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าได้แสดงสีหน้าประหลาดใจในตอนแรก แต่ไม่นานเขาก็ยกมุมปากขึ้นมา ยิ้มบาง ๆ พลางกล่าวว่า “แต่ข้าเข้าใจพลังสภาวะจิตก็เพื่อป้องกันเจตจำนงแห่งดาบของเจ้าอยู่แล้ว แม้จะแสดงพลังปราณแท้ออกมาไม่ได้จะเป็นไรไป?”
พูดถึงตรงนี้ หลี่เต้าหยุดชั่วครู่ แล้วจู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นพูดต่อ “อีกอย่าง ใครบอกเจ้าว่าไม่มีพลังปราณแท้ พลังสภาวะจิตของข้าก็จะไม่มียังสิ่งรองรับ?”
เซินเชียนซานโต้กลับโดยไม่ทันคิด “เจ้ามีแต่พละกำลังหยาบ ๆ แล้วจะรองรับได้อย่างไร?”
หลี่เต้ายกมือขึ้น ลองส่งพลังสภาวะจิตออกมา ผลปรากฏว่าพลังสภาวะจิตไม่สามารถออกห่างจากร่างกายได้มากนัก อย่างมากก็แค่สามชุ่น หากเกินส
