ามชุ่นก็จะสลายไปเอง
เห็นได้ชัดว่าคำพูดของเซินเชียนซานมีเหตุผล
แต่ว่า…
ทันใดนั้น หลี่เต้าก็กำง้าวมังกรทมิฬแน่น แล้วเหวี่ยงมันอย่างรุนแรง
พร้อมกันกับการเหวี่ยงของเขา ปราณไร้เทียมทานก็ปรากฏขึ้นบนตัวง้าว
เมื่อเขาเพียงแค่นึกคิด ปราณไร้เทียมทานที่เกาะอยู่บนตัวง้าวก็พลันพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นเช่นนั้น เขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
ขณะที่เซินเชียนซานที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกลับมองจนตะลึงงัน
สำหรับสิ่งที่เรียกว่าปราณไร้เทียมทานนี้ เขามีชีวิตอยู่มาเป็นร้อยปีย่อมรู้จักดี
มันเป็นสิ่งที่เกิดจากพลังกายล้วน ๆ ในยามที่สามารถฝึกฝนพลังปราณแท้ได้ คนทั่วไปมักไม่ค่อยศึกษาสิ่งเช่นนี้ เพราะมันไร้ความหมาย เทียบไม่ได้กับความหลากหลายของพลังปราณแท้
มันเหมาะสำหรับผู้ที่มีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญไม่เพียงพอ จำเป็นต้องขัดเกลาตนในสนามรบเท่านั้น
แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าปราณไร้เทียมทานจะสามารถรองรับพลังแห่งสภาวะจิตได้ นี่มันเกินความคาดหมายไปมาก
แต่ไม่นานนัก เซินเชียนซานก็ค้นพบจุดอ่อนของการที่ปราณไร้เทียมทานรองรับพลังแห่งสภาวะจิต จึงรีบกล่าววิจารณ์ออกมา “เจ้ามีปราณไร้เทียมทานไว้รองรับพลังสภาวะจิตแล้วอย่างไร ปราณไร้เทียมทานเกิดจากพละกำลังและทักษะ ทั้งยังต้องเกาะติดอยู่กับร่างกายมนุษย์ ไม่มีทางทำได้เหมือนพลังปราณแท้ที่เปลี่ยนแปลงได้ตามใจ”
“ได้หรือไม่ได้ เจ้าลองรับดูก็จะรู้” หลี่เต้ายิ้มบาง ๆ ให้คำพูดนั้น
เมื่อพูดจบ คราวนี้ห
