่านรองเจ้าเมือง ในเมืองวุ่นวายไปหมด พวกเราจะไปจัดการที่ใดขอรับ?”
“ใครบอกว่าข้าจะไปจัดการ”
ผู้ดูแลชะงักงัน สีหน้างุนงง ด้านนอกเกิดความวุ่นวายใหญ่โตเช่นนี้ จะไม่จัดการได้อย่างไร
“ตามข้าไปที่ประตูเมือง” เซินเหลยแบกกระบองหมาป่า มองกองศพทาสพลางเอ่ยเสียงเย็นชา “พวกที่ไม่กลัวตายเหล่านี้มีเพียงส่วนน้อย ทาสส่วนใหญ่ต้องพยายามหนีออกไปแน่ ตอนนี้ในเมืองวุ่นวายเกินกว่าจะจัดการได้แล้ว สู้ไปดักรอที่ประตูเมืองเสียเลย เมื่อถึงเวลานั้น จะจัดการพวกมันอย่างไรก็ทำได้ตามใจ”
ผู้ดูแลชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสดงสีหน้ายินดี “สมแล้วที่เป็นท่านรองเจ้าเมือง ช่างมองทะลุจุดอ่อนของพวกมันได้อย่างแม่นยำ”
“ฮึ!” เซินเหลยแค่นเสียงเย็นชาออกมา หันไปมองผู้ดูแลพลางเอ่ยเสียงเย็น “ต่อไปนี้หากเจ้าเมืองไม่อยู่ เมื่อพบข้าให้เรียกข้าว่าเจ้าเมืองโดยตรง หากครั้งหน้าเจ้าพูดผิดอีก ก็จงตัดลิ้นตัวเองซะ”
ผู้ดูแลเหงื่อแตกพลั่ก รีบพยักหน้าหงึก ๆ
“เอาล่ะ พาคนไปกับข้าเดี๋ยวนี้”
…
ในเวลาเดียวกัน
เมื่อเวลาผ่านไป ไม่มียอดฝีมือใดมาอีก หลังจากยิงธนูในมือจนหมด หลี่เต้าก็หยิบง้าวมังกรทมิฬออกมาเดินท่องไปตามถนนในเมืองบาป
เมื่อเจอกับผู้คนในเมืองบาป นอกจากทาสแล้ว ที่เหลือเขาก็ฆ่าทุกคนทิ้ง
คนที่อาศัยอยู่ในสถานที่เช่นนี้ นอกจากทาสแล้วไม่มีผู้บริสุทธิ์เลยสักคน ล้วนเป็นคนที่สมควรตาย
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นชาวเป่ยหมาน แม้จะมีชาวต้าเฉียนอยู่บ้าง แ
