ต่ก็เป็นพวกคนเหลืองนอกขาวในที่มีกายเป็นชาวต้าเฉียน แต่ใจเป็นชาวเป่ยหมาน ฆ่าไปก็ไม่ถือว่าผิด
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม
หลังจากที่หลี่เต้าสังหารชาวเป่ยหมานที่ไม่รู้เรื่องตายไปหลายคน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวุ่นวายดังมาจากปลายถนน
เมื่อหันไปมอง ก็เห็นทาสจำนวนมากในชุดขาดวิ่นกำลังวิ่งมาทางที่เขายืนอยู่ พวกทาสเหล่านี้ถืออาวุธนานาชนิด ดวงตาเต็มไปด้วยแววอาฆาต
แต่แววตาอาฆาตเหล่านั้นไม่ได้มุ่งมาที่หลี่เต้าหากแต่มุ่งไปที่คนที่พวกเขาไล่ล่าอยู่
หลี่เต้ามองด้วยความสงสัยใคร่รู้ว่าใครกันที่สามารถทำให้ทาสมากมายออกมาไล่ล่าได้ พอมองไปก็พบว่าเป็นคนคุ้นหน้า
เมื่อเห็นร่างอ้วนท้วนร่างหนึ่งกำลังวิ่งหนีไปข้างหน้าภายใต้การคุ้มครองขององครักษ์ห้านาย
คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นตู้อวี้ รองประมุขสมาคมค้าทาสนั่นเอง
หลี่เต้าเข้าใจในทันทีว่าทำไมทาสมากมายถึงได้ออกมาไล่ล่าคนผู้นี้ ในฐานะพ่อค้าทาสที่ใหญ่ที่สุดในเมืองบาป เขาคงเป็นที่เกลียดชังอย่างที่สุดในสายตาของพวกทาส
อีกด้านหนึ่ง ตู้อวี้กำลังตกใจและสับสน เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องเผชิญกับการไล่ล่าของทาสกลุ่มใหญ่ในยามดึกดื่นเช่นนี้
หากไม่ใช่เพราะองครักษ์รีบปลุกเขาจากเตียง บางทีเขาอาจตายไปแล้วก็ได้
“แฮ่ก” ตู้อวี้วิ่งหอบแฮ่ก ๆ รู้สึกงุนงงว่าเหตุใดพวกทาสถึงแหกคุกออกมาได้
แต่ยามนี้เขาไม่มีเวลามาคิดเรื่องพวกนี้ ในหัวมีเพียงความคิดเดียว
นั่นก็คือต้องวิ่งไปขอความช่วยเหลือที่จวนเจ้า
