กันอยู่และไม่ทันได้แยกย้าย ความตายที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันนี้จึงสามารถเห็นได้ชัดเจน
เงาดำที่อยู่แถวหน้าม่านตาหดเล็กลง รีบร้องบอกว่า “มีคนลอบโจมตี รีบหลบเร็ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้คนที่เหลือทั้งหมดก็เริ่มแยกย้ายกันหลบหนี
ตอนนั้นเอง แสงสว่างอีกชุดหนึ่งก็พุ่งมาอย่างรวดเร็วใต้แสงจันทร์ ชั่วพริบตานั้น มีอีกสามคนสิ้นชีพภายใต้แสงนั้น
ในจำนวนนั้น ศพหนึ่งบังเอิญร่วงลงข้างเงาดำที่อยู่แถวหน้าพอดี
เขามองเห็นลูกธนูที่ปักอยู่กลางหว่างคิ้วของศพได้อย่างชัดเจน
พลธนู!
เงาดำม่านตาหดเล็กลง สายตามองไปยังทิศทางที่แสงสว่างพุ่งมา ท่ามกลางราตรีที่อยู่ไกลออกไปนั้นมืดสนิท ไม่สามารถมองเห็นตำแหน่งของพลธนูปริศนาได้เลย
เมื่อสังเกตเห็นว่าทุกคนได้หลบซ่อนตัวกันหมดแล้ว เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อย
“ท่านหัวหน้า พวกเราควรทำเช่นไรดี?” เพชฌฆาตนายหนึ่งที่หลบอยู่หลังที่กำบังเอ่ยถามผู้นำของตน
เงาดำที่เป็นหัวหน้าเพชฌฆาตครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเพชฌฆาตสองคนที่อยู่ไม่ไกล “พวกเจ้าสองคนออกไปล่อให้มันออกมา เมื่อกำหนดตำแหน่งของอีกฝ่ายได้แล้ว ก็อาศัยที่กำบังเข้าไปจัดการมันซะ”
สองคนที่ถูกเลือกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า
ก่อนหน้านี้พวกเขาเพียงแค่ถูกลอบโจมตี พลธนูนิรนามผู้นั้นจึงฉวยโอกาสเอาไว้ได้ หากพวกเขาระมัดระวังขึ้น คงจะหลบลูกธนูของอีกฝ่ายได้
หลังจากเตรียมพร้อม เพชฌฆาตทั้งสองก็ใช้วิชาตัวเบาขึ้นไปบนหลังคาอีกค
