บทที่ 142 ความหวังที่เฝ้ารอ
หลังออกจากห้อง หลี่เต้าก็ตรงไปยังชั้นล่างทันที จางเมิ่งและคนอื่น ๆ กำลังรวมตัวกันอยู่ที่นั่น
พอผลักประตูเข้าไป หลี่เต้าก็เห็นผู้คนแน่นขนัดอยู่ในห้อง
“คืนนี้พวกเราจะทำอย่างไรกันขอรับ” เสวียปิงเอ่ยถาม
หลี่เต้าไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่กลับถามว่า “มีกระดาษกับพู่กันหรือไม่?”
แม้จะไม่เข้าใจ แต่ทุกคนก็ยังคงเชื่อฟังและช่วยกันหากระดาษกับพู่กันมาให้
หลี่เต้ารับกระดาษและพู่กันมา แล้ววางลงบนโต๊ะเริ่มขีดเขียน
ไม่นานนักเขาก็หยุดมือ ข้างกายมีกระดาษเพิ่มขึ้นปึกใหญ่ เมื่อทุกคนที่อยู่รอบข้างเห็นสิ่งที่อยู่บนกระดาษ ต่างก็ตะลึงงันกันไปตาม ๆ กัน
บนกระดาษไม่ใช่สิ่งใด แต่เป็นแผนที่หลายแผ่น ดูท่าจะเป็นแผนที่ของเมืองบาปที่พวกเขาอยู่
แม้แผนที่จะเหมือนกัน แต่จุดที่ทำเครื่องหมายไว้นั้นแตกต่างกัน สถานที่ที่ถูกทำเครื่องหมายไว้เหล่านี้ไม่ใช่ที่อื่น แต่เป็นสถานที่ที่หลี่เต้าได้ไปมาในวันนี้
ด้วยความจำอันเป็นเลิศ การวาดตำแหน่งที่ตั้งของสถานที่เหล่านี้จึงไม่ใช่ปัญหาแต่อย่างใด
หลี่เต้าชี้ไปที่แผนที่พลางกล่าวว่า “เป้าหมายของพวกเจ้าในคืนนี้คือปลดปล่อยทาสในสถานที่เหล่านี้ สร้างความวุ่นวายให้มากที่สุด ทำให้เมืองนี้เกิดความโกลาหล”
จางเมิ่งและคนอื่น ๆ มองแผนที่แล้วพยักหน้า จากนั้นก็แบ่งแผนที่กันไป
หลี่เต้ามองดูทุกคนแล้วเอ่ยเสียงทุ้มขึ้น “ข้าขอเตือนพวกเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ภารกิจคืนนี้อันตรายยิ่ง พวกเจ้า
