ต้องระวังตัวให้มาก แม้จะดูเป็นไปได้ยาก แต่ข้าก็หวังว่าสุดท้ายแล้วพวกเจ้าทุกคนจะสามารถกลับไปต้าเฉียนพร้อมกับข้า”
“วางใจเถิดหัวหน้า พวกเรากองทัพฝูถูไร้เทียมทานในใต้หล้า ทุกคนต้องรอดกลับไปแน่” จางเมิ่งตบอกตนเองพูดอย่างห้าวหาญ
เสวียปิงก็ยิ้มกล่าว “หัวหน้าดูถูกพวกเราเกินไปแล้ว อย่าว่าแต่เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้เลย ต่อให้ไปถึงราชสำนักชนเผ่าเป่ยหมาน พวกเราก็ไม่กลัว”
คนอื่น ๆ ต่างก็แสดงความคิดเห็นของตนออกมา
หลี่เต้าพยักหน้าแล้วกล่าวสำทับ “ถ้าเช่นนั้นพวกเจ้าก็เตรียมตัวเถิด อีกครึ่งชั่วยาม รอให้ผู้คนในเมืองบาปเข้านอนกันหมดแล้ว พวกเจ้าก็ออกเคลื่อนไหวในความมืด สร้างความวุ่นวาย แล้วมารวมตัวกันที่หน้าประตูเมืองก่อนฟ้าสาง”
“ขอรับ”
หลังแยกจากจางเมิ่งและคนอื่น ๆ แล้ว หลี่เต้าก็พบเสี่ยวเฮยที่ถูกขังไว้ชั่วคราวในลานเรือนแห่งหนึ่ง
เมื่อเห็นหลี่เต้า เสี่ยวเฮยก็กัดเชือกขาดได้อย่างง่ายดายแล้ววิ่งเข้ามาหาอย่างตื่นเต้น
“เสี่ยวเฮย ช่วยข้าตามหาที่อยู่ของเว่ยอวิ๋นและคนอื่น ๆ ที”
เสี่ยวเฮยส่งเสียงครางเบา ๆ หลังได้ยินคำพูด จากนั้นก็ดมกลิ่นในอากาศแล้วเดินนำไปทางหนึ่ง ไม่นานทั้งสองก็มาถึงด้านนอกลานเรือนแห่งหนึ่งในความมืด
“โฮ่ง ๆ!” เสียงเห่าต่ำ ๆ สองครั้งจากเสี่ยวเฮยดังขึ้นอย่างกะทันหัน
“ข้างในมีคนแปดคนอย่างนั้นรึ?”
“โฮ่ง ๆ”
“เข้าใจแล้ว ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเถอะ” หลี่เต้าชักดาบเหล็กทมิฬออกจากเอว เดินตรงเข้าไปในลานเรือน
