เมื่อเห็นหลี่เต้าปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน พวกเขาไม่ได้ส่งเสียงร้องโวยวาย เพียงแต่ขดตัวอยู่ที่มุมกำแพงอย่างไร้ความรู้สึก แววตาของพวกเขาดูสิ้นหวังยิ่งกว่านักโทษประหารในค่ายนักโทษประหารเสียอีก
หลี่เต้าเดินไปจนถึงส่วนในสุด ก็พบเว่ยอวิ๋นและคนอื่น ๆ ที่ถูกขังอยู่
“หัวหน้า ในที่สุดท่านก็มา!”
เมื่อเห็นหลี่เต้า เว่ยอวิ๋นก็ตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันที
คงมีเพียงผีเท่านั้นที่รู้ว่าการแสร้งทำเป็นทาสนั้นอึดอัดเพียงใด
เพียงดาบเดียวหลี่เต้าก็ฟันกุญแจที่ประตูคุกขาด เขาเอ่ยขึ้น
“เอาล่ะ ต่อจากนี้พวกเจ้าก็ระบายอารมณ์ได้ตามใจแล้ว”
“ท่านพูดเองนะ”
เว่ยอวิ๋นเดินออกมาจากคุกด้วยรอยยิ้มร่าเริง หลิวเหนิงและคนอื่น ๆ ก็เดินตามออกมา
เพราะภาพความวุ่นวายที่เพิ่งเกิดขึ้นนี้ ทำให้พวกทาสในห้องขังอื่น ๆ ตกตะลึง
คุกที่เงียบสงัดมีเสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้นในพริบตา
“พวกท่านจะแหกคุกหรือ! ช่วยข้าด้วย ข้าจะไปกับพวกท่าน”
“ขอร้องละ พาพวกข้าไปด้วยเถิด ที่บ้านข้ายังมีครอบครัวรออยู่”
“ใต้เท้า พวกท่านเป็นชาวต้าเฉียนใช่หรือไม่ พวกข้าก็เป็นชาวต้าเฉียนเช่นกัน พาพวกข้าไปด้วยเถิด”
เมื่อได้ยินเสียงร้องขอของพวกเขา เว่ยอวิ๋นหันไปมองหลี่เต้า
“การมาครั้งนี้นอกจากจะพาเจ้าออกไปแล้ว ข้าก็ตั้งใจจะปล่อยพวกเขาด้วย ส่วนพวกเขาจะหนีรอดหรือไม่ก็แล้วแต่โชคชะตา” หลี่เต้าเอ่ย
เว่ยอวิ๋นพยักหน้า แล้วสั่งผู้ใต้บังคับบัญชา “ไปปล่อยทาสทั้งหมดที่นี่ออกมา”
ไม่นาน
