นทหารแห่งต้าเฉียน สีหน้าของจางเมิ่งก็เปลี่ยนไปในทันที
เขามองเห็นแววตาอาฆาตและความเกลียดชังที่ซ่อนอยู่ลึกในดวงตาของชายขาเป๋ จางเมิ่งจึงปลดดาบที่เอวส่งให้เขา พลางยิ้มกว้างพูดด้วยว่า “ถ้าเช่นนั้นก็ต้องรบกวนพี่ชายช่วยดูแลพวกเราพี่น้องด้วยแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างของชายขาเป๋ก็สั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว ขณะรับดาบมา เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทว่าจริงใจยิ่ง “ขอบคุณ”
เมื่อเห็นภาพนี้ ทาสที่ได้รับการช่วยเหลือหลายคนก็ก้าวออกมาด้วยความสมัครใจ
การที่พวกเขาต้องมาเป็นทาสและมีชีวิตอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เพราะพวกเขาไร้ซึ่งความกล้าหาญ แต่เป็นเพราะตลอดมาไม่เคยมีผู้ใดที่จะนำพาพวกเขา ให้พวกเขาเห็นความหวังในการหลบหนี
และวันนี้การกระทำของจางเมิ่งและพรรคพวก ได้ปลุกความกล้าหาญที่ถูกกดทับในใจมานานของพวกเขาให้ปะทุขึ้นมา
“ท่าน พาข้าไปด้วยเถิด ข้าก็อยากช่วยผู้คนร่วมกับพวกท่าน”
“ข้าอยากช่วยคน แต่ยิ่งอยากฆ่าพวกเป่ยหมาน ภรรยาและบุตรของข้าต้องตกตายด้วยน้ำมือของพวกมัน ขอดาบสักเล่มให้ข้าได้ร่วมต่อสู้กับพวกท่านด้วยเถิด”
“ข้าก็ต้องการด้วย!”
จางเมิ่งสบตากับผู้คนข้างกาย จากนั้นเขาก็สุ่มเลือกคนบางส่วนแล้วมอบอาวุธให้พลางกล่าวว่า “พวกเจ้าตามพวกเรามาเถิด”
คนเหล่านี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้พิการ และผู้ที่มีแววตาไร้ประกาย เมื่อเห็นภาพตรงหน้า คนที่เหลืออยู่ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จางเมิ่งก็ขัดจังหวะเสียก่อน
“พวกเจ้าไม่ต้องเข้าร่วมหรอก
