อาภรณ์หรูหรา รวมถึงคนพิการที่แขนขาด้วน และกลุ่มสุดท้ายเป็นชายหญิงในชุดขาดวิ่น พวกเขาล้วนเป็นทาสที่ถูกกักขังอยู่ที่นี่
จางเมิ่งมองกลุ่มคนพลางพูด “วันนี้คือโอกาสที่ดีที่สุดที่พวกเจ้าจะหนีออกจากเมืองบาป หากต้องการจะจากไปก็วิ่งไปที่ประตูเมืองเถิด อย่าได้หันกลับมามอง”
ทันใดนั้น มีคนหนึ่งในฝูงชนก้าวออกมาถาม “ท่านเป็นผู้ใดกัน”
“ข้าคือจางเมิ่ง ผู้บังคับหมวดจากค่ายทหารเมืองหวงซาแห่งต้าเฉียน” จางเมิ่งตอบตามตรง
“พวกท่านเป็นทหารต้าเฉียนหรือ!?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าทาสทั้งหมดต่างตะลึงงัน
พวกเขาคิดว่าอาจเป็นการก่อกบฏของพวกทาส หรือการต่อสู้ทางการค้าภายในเมืองบาป แต่ไม่เคยคิดว่าจะเป็นคนของต้าเฉียน
เพราะเมืองบาปอยู่ห่างไกลจากต้าเฉียนมาก หลายคนอยู่ในเมืองบาปมาหลายสิบปี เคยได้ยินแต่เรื่องทหารต้าเฉียนถูกจับมาเป็นทาส แต่ไม่เคยเห็นทหารต้าเฉียนบุกเข้ามาในเมืองบาปเลย จึงไม่แปลกที่พวกเขาจะตกตะลึง
ทันใดนั้น ชายขาเป๋วัยราวห้าสิบปีเดินออกมาจากฝูงชน “ท่านจาง ข้าขอไปช่วยเหลือผู้คนที่เหลือร่วมกับพวกท่านด้วย”
จางเมิ่งพินิจมองเขาด้วยความสงสัย “ท่านคือ?”
ชายขาเป๋ยิ้มกว้างตอบ “ข้าคือหลี่เอ้อร์หู จากค่ายทหารเมืองหนานไค เคยเป็นทหารต้าเฉียนเช่นเดียวกับท่าน สิบห้าปีก่อนถูกจับตัวมาที่นี่โดยบังเอิญ ประคองชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้ ท่านก็เห็นขาที่เป๋ของข้าแล้ว คงวิ่งไปได้ไม่ไกล ข้าขอช่วยเหลือท่านดีกว่า”
เมื่อได้ยินว่าเคยเป็
