่ง จู่ ๆ ก็มีมือยื่นออกมาจากความมืด คว้าคอและปิดปากเขาไว้
“อื้อ!”
ชายเมาผู้นั้นเพิ่งจะดิ้นรนต่อต้านก็ได้ยินเสียงกร๊อบดังขึ้น ร่างของเขาสิ้นลมในทันที จากนั้นศพก็ถูกลากเข้าไปในตรอก
“พี่จาง พวกเราจะฆ่าทุกคนที่เห็นแบบนี้หรือ” ทหารนายหนึ่งที่อยู่ข้างกายจางเมิ่งถามเสียงเบา
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จางเมิ่งหันกลับไปจ้องมองด้วยสายตาดุดัน ก่อนจะเอ่ยตอบว่า “ที่นี่มีแต่พวกเป่ยหมานไม่มีคนดีสักคน ฆ่าไปก็ช่างมัน” จากนั้นก็เตือนคนที่เหลือว่า “จำไว้ ในเมืองบาปนี้นอกจากทาสบางส่วนแล้ว ไม่มีคนดีเหลืออยู่ ไม่ต้องปรานี!”
“เข้าใจแล้ว”
หลังจากกำชับเสร็จ จางเมิ่งก็พาคนมาถึงข้างตึกสูงที่แขวนโคมแดงไว้มากมาย
จางเมิ่งชะโงกหน้าออกไปมองแวบหนึ่ง จากนั้นก็ก้มลงดูแผนที่ในมือแล้วพูดว่า “ที่ที่หัวหน้าทำเครื่องหมายพิเศษไว้น่าจะเป็นที่นี่”
“พร้อมกันหรือยัง?” เขาหันกลับไปถามทุกคน
คนที่เหลือล้วงดาบยาวที่เอวออกมาพลางพยักหน้า “พร้อมแล้ว”
“พร้อมแล้วก็ไป จำไว้ ภารกิจหลักของพวกเราคือปลดปล่อยทาส รองมาคือสังหาร!”
“ขอรับ!”
พูดจบจางเมิ่งก็นำคนปีนกำแพงเข้าไปทันที
ชั่วครู่ต่อมา ตึกสูงที่เงียบสงบอยู่เมื่อครู่ก็มีเสียงร้องตื่นตระหนกตกใจของผู้คนดังขึ้น ตามด้วยเสียงกรีดร้องระงม
ประตูใหญ่ถูกเปิดออกจากด้านใน เห็นบุรุษในชุดไม่เรียบร้อยจำนวนมากวิ่งออกมาจากข้างใน
หลังจากผ่านไปเพียงชั่วครู่
มีผู้คนจำนวนมากเดินออกมาจากประตูใหญ่ ส่วนใหญ่เป็นสตรีใน
