บทที่ 136 จะจริงหรือไม่ ลองดูก็รู้
“ไม่ต้องถึงเพียงนั้นหรอก”
“ต้องเรียกสิ ในกองทัพไม่มีเรื่องอายุ ใครกำปั้นแข็งแกร่งคนนั้นก็เป็นหัวหน้า หากข้าเรียกชื่อเจ้าตรง ๆ เจ้าคงทนไม่ได้ และคนใต้บังคับบัญชาของเจ้าก็คงทนไม่ได้เช่นกัน เจ้าอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย”
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เต้าก็ไม่พูดอะไรอีก
เว่ยอวิ๋นมองไปยังหลิวเหนิงที่ยังคงยืนเหม่ออยู่ข้าง ๆ จึงตบหลังศีรษะเขาทีหนึ่ง “ยังยืนเหม่ออยู่ทำไม รีบเรียกหัวหน้าคนใหม่สิ”
“อ้อ ๆๆ” หลิวเหนิงได้สติกลับมาแล้วรีบกล่าว “หัวหน้า”
ขณะมองหลี่เต้าในหัวของเขาอดนึกย้อนถึงตอนที่พบกันครั้งแรกไม่ได้
ตอนนั้นเขาเป็นถึงหัวหน้าผู้สูงศักดิ์ ส่วนหลี่เต้าเป็นเพียงนักโทษประหารในคุก
แต่เวลาผ่านไปไม่นาน ทั้งสองก็พลิกผันสถานะกัน จนต้องมาเรียกอีกฝ่ายว่าหัวหน้า
แน่นอนว่าในใจเขาไม่ได้รู้สึกขัดเคืองแต่อย่างใด เพียงแค่หวนนึกถึงอดีต จึงรู้สึกสะท้อนใจเท่านั้น
ในตอนนั้น หลี่เต้าพลันหยิบถังน้ำออกมาจากด้านหลัง วางไว้ตรงกลางระหว่างทั้งสามคน
“นี่คือ…” เว่ยอวิ๋นมีสีหน้าสงสัย
ก่อนที่หลี่เต้าจะได้พูด หลิวเหนิงที่อยู่ข้าง ๆ ย่นจมูกเล็กน้อย เมื่อได้กลิ่นยาที่คุ้นเคย เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยความดีใจ “หัวหน้า นี่คือยาที่ท่านเก็บไว้ในน้ำเต้าใช่หรือไม่?”
“อืม ทั้งหมดนี่แหละ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวเหนิงก็รีบดึงแขนเว่ยอวิ๋นที่อยู่ข้าง ๆ พลางกล่าว “ท่านแม่ทัพ… เอ่อ ตอนนี้ต้องเรียกท่านว่าพี่เว่ย
