เมืองที่เรียกว่าเมืองบาป”
“สาเหตุที่เมืองบาปมีชื่อเสียงก็เพราะในเมืองเต็มไปด้วยความชั่วร้าย”
“เมืองบาป พวกเจ้าอาจจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่หากพูดถึงตลาดค้าทาส พวกเจ้าน่าจะเข้าใจ”
หลี่เต้าขมวดคิ้ว “เจ้าหมายความว่าเมืองบาปก็คือสถานที่ที่เผ่าถ่ามู่ใช้ค้าทาสอย่างนั้นหรือ?”
“ก็ประมาณนั้น”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าลูบคาง จู่ ๆ ก็มีความคิดแวบเข้ามาในสมอง จึงตัดสินใจว่า “เมื่อพวกเรายังไม่แน่ใจว่าจะไปที่ใด งั้นพวกเราก็ไปเมืองบาปที่ว่านี่กันเถอะ”
“ไปเมืองบาปหรือ?” เว่ยอวิ๋นขมวดคิ้วกล่าวว่า “เมืองบาปถือเป็นสถานที่สำคัญสำหรับเผ่าใหญ่ทั่วไป อีกทั้งระหว่างทางอาจพบเจอชาวเป่ยหมานสัญจรไปมามากมาย หากพวกเราบุกฆ่าไปตลอดทาง อีกฝ่ายก็จะวิเคราะห์เป้าหมายของพวกเราได้แน่ ซึ่งจะก่อปัญหาใหญ่อย่างแน่นอน”
“ใครบอกว่าพวกเราจะบุกฆ่าไปเล่า”
“แล้วจะทำอย่างไร…”
เว่ยอวิ๋นพูดได้เพียงครึ่งประโยค จู่ ๆ ก็พบว่าสายตาของหลี่เต้ามองไปด้านข้าง
เห็นเพียงศพของพวกเป่ยหมานที่ตายเมื่อวานถูกกองทิ้งไว้บนพื้นที่ว่างด้านข้าง
ในตอนนี้ หลี่เต้าก้าวไปข้างหน้าตบบ่าเว่ยอวิ๋นพลางกล่าวตรง ๆ ว่า “คงต้องรบกวนพี่เว่ยกับคนอื่น ๆ แสร้งเป็นเชลยต่อไปอีกสักพัก”
เว่ยอวิ๋น “???”
