ลี่เต้าพร้อมเปล่งเสียงพร้อมกัน
เห็นได้ชัดว่าเว่ยอวิ๋นได้บอกการตัดสินใจของตนให้พวกเขารู้พร้อมกับการให้ยาวิเศษ
“อืม” หลี่เต้าพยักหน้า
ด้วยคนเหล่านี้ กองกำลังในมือเขาก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น และนับว่าเป็นความก้าวหน้าในการงานอยู่บ้าง
อีกทั้งยังคงเป็นเช่นที่กล่าวไว้ เพราะด้วยเหตุผลของเลือดวิเศษ เขาจึงไม่ต้องกังวลว่าผู้คนที่ตนบ่มเพาะอย่างใส่ใจจะหายไปในภายหลัง
ตราบใดที่มีเลือดวิเศษ ต่อให้ในอนาคตหลังจากกลับจากทุ่งหญ้าชนเผ่าเป่ยหมานแล้วกองกำลังถูกแยกออกจากกัน ในอนาคตก็จะต้องรวมตัวกันอีกครั้งด้วยเหตุผลของเลือดวิเศษอย่างแน่นอน
เว่ยอวิ๋นหันหน้ามาถามว่า “หัวหน้า แผนต่อไปของพวกเราคืออะไร? จะกลับไปหรือยังคงอยู่ที่ทุ่งหญ้าชนเผ่าเป่ยหมานต่อ?”
หลี่เต้าหันไปถามว่า “เว่ยอวิ๋น เจ้ารู้หรือไม่ว่าก่อนหน้านี้กองกำลังชนเผ่าเป่ยหมานเตรียมจะพาพวกเจ้าไปที่ใด?”
หลิวเหนิงยกมือขึ้นกะทันหันพลางกล่าวว่า “หัวหน้า ข้ารู้”
“อืม? งั้นเจ้าว่ามา”
“ตอนที่ข้าถูกขังอยู่ในกรง ข้าได้ยินพวกมันสองคนพูดว่าจะส่งพวกเราไปยังสถานที่ที่เรียกว่าเมืองบาป”
“เมืองบาป!” เว่ยอวิ๋นแสดงสีหน้าตกตะลึง
เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น หลี่เต้าจึงถามว่า “เว่ยอวิ๋น เจ้ารู้จักเมืองบาปนี้หรือ?”
เว่ยอวิ๋นพยักหน้า “รู้อยู่บ้าง ตามที่ข้าเข้าใจ เมืองบาปไม่ได้หมายถึงเมืองใดเมืองหนึ่งโดยเฉพาะ แต่เป็นชื่อเรียกรวมของเมืองประเภทหนึ่ง”
“ในชนเผ่าเป่ยหมานแทบทุกเผ่าใหญ่ล้วนมี
