างแล้ว
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เว่ยอวิ๋นรู้สึกท้อแท้ในใจ พูดอย่างจนใจ “ข้าถูกเจ้าวางแผนอีกแล้ว”
หลี่เต้าหัวเราะเบา ๆ “ไม่ใช่ข้าวางแผน แต่พวกท่านไม่มีทางเลือกอื่นแล้วต่างหาก”
เว่ยอวิ๋นกล่าว “ข้ายอมแพ้เจ้าแล้ว ข้าไม่ได้มองเจ้าผิด เจ้าเก่งกว่าข้าจริง ๆ และเหมาะสมกับการนำทัพมากกว่าข้า”
หลี่เต้า “ข้าก็ยอมรับท่าน ท่านดูคนแม่นจริง ๆ”
เว่ยอวิ๋น “…”
เว่ยอวิ๋นถือถังน้ำที่บรรจุยาวิเศษเดินไปเตะหลิวเหนิงหนึ่งที “ถือไว้ แล้วตามข้ามา”
หลังจากยัดถังน้ำใส่มือหลิวเหนิงเขาก็เดินตรงไปยังที่พักของเหล่าทหาร
…
เช้าวันรุ่งขึ้น
ทุกคนตื่นจากความเหนื่อยล้า โดยเฉพาะทหารของค่ายเว่ยอู่ที่ถูกจับเป็นเชลย
พวกเขาไม่ได้นอนหลับสบายใจเช่นนี้มานานแล้ว บางคนถึงกับหลับตั้งแต่กลางวันเมื่อวานจนถึงตอนนี้
ปัจจุบันอาการบาดเจ็บของผู้คนจากค่ายเว่ยอู่ส่วนใหญ่หายดีเกือบหมดแล้ว
ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเมื่อคืนกลางดึก เว่ยอวิ๋นปลุกพวกเขาทีละคนเพื่อป้อนยาวิเศษ
ในขณะนี้ สายตาของคนเหล่านี้ที่มองไปยังหลี่เต้าเต็มไปด้วยความกตัญญู
หลังจากที่เว่ยอวิ๋นอธิบาย พวกเขากก็เข้าใจว่าหลี่เต้าเป็นผู้ช่วยชีวิตพวกเขา อีกทั้งยังมอบยาวิเศษที่ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บและเพิ่มพลังให้พวกเขาด้วย
เว่ยอวิ๋นมองดูผู้ใต้บังคับบัญชาพลางเอ่ยเสียงทุ้มว่า “ยังรออะไรกันอยู่ ลืมสิ่งที่ข้าบอกพวกเจ้าเมื่อคืนแล้วหรือ?”
“หัวหน้า!” เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าทหารจากค่ายเว่ยอู่ก็มองไปที่ห
