้จริง ๆ”
หลี่เต้าชะงัก ที่แท้ก็เป็นเพราะเหตุนี้
ก็ได้ เหตุผลนี้ฟังขึ้น ถ้าเป็นตัวเขาเองก็คงทนไม่ได้เหมือนกัน
แต่อย่างไรก็ช่วยชีวิตตนเอาไว้ เว่ยอวิ๋นจ้องตาหลิวเหนิงแล้วก็ไม่คิดจะถือสาอีก เขาหันไปมองถังน้ำตรงหน้าแล้วถามว่า “ของสิ่งนี้วิเศษสมดังที่หลิวเหนิงกล่าวจริงหรือ?”
“ท่านก็ลองมาแล้วไม่ใช่หรือ?”
“ข้าแค่รู้สึกประหลาดใจ”
ในฐานะผู้ใช้ เว่ยอวิ๋นย่อมรู้ถึงประสิทธิภาพ แม้แต่ตันเถียนที่เสียหายยังสามารถซ่อมแซมได้ สมควรเรียกว่ายาวิเศษแล้ว
อย่างน้อยตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาก็ไม่เคยได้ยินว่ามียาใดที่สามารถรักษาตันเถียนของเขาได้เร็วถึงเพียงนี้
จากนั้นเขาก็ถามอีกว่า “แล้วเหตุใดเจ้าจึงให้ยาข้ามากมายเช่นนี้”
“หรือว่าจะให้ทหารที่บาดเจ็บดื่ม? ไม่ใช่ว่าข้าไม่เป็นห่วงผู้ใต้บังคับบัญชาของข้า เพียงแต่บาดแผลของพวกเขาสามารถหายได้เอง การดื่มยานี้จะไม่เป็นการสิ้นเปลืองเกินไปหรือ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าจึงค่อย ๆ อธิบายสรรพคุณของยาวิเศษในถังนี้อย่างละเอียด
“เจ้าพูดจริงหรือ?” ครู่ต่อมาเว่ยอวิ๋นจ้องมองถังน้ำตรงหน้าด้วยความตะลึง
“จะจริงหรือไม่ ลองดูก็รู้”
ทันใดนั้น เว่ยอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมองหน้าหลี่เต้าอย่างเฉียบขาด “ของสิ่งนี้เจ้าเตรียมไว้ล่วงหน้า นั่นหมายความว่าเจ้ามีแผนการกับค่ายเว่ยอู่มาตั้งแต่แรกแล้วใช่หรือไม่?”
หลี่เต้ายักไหล่ ใบหน้ามีรอยยิ้มจาง ๆ แต่ไม่พูดอะไร
ดูเหมือนไม่ได้พูดอะไร แต่ก็เหมือนพูดทุกอย่
