หลังแล้วควบม้าจากไปอย่างรวดเร็ว
ฉีเซิ่งมองแผ่นหลังของจ้าวถ่งที่ห่างออกไปด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“หัวหน้า แล้วพวกเราเล่า?” องครักษ์นายหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ถามเสียงเบา
ฉีเซิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยปาก “ตามไป อย่าให้ท่านแม่ทัพคลาดจากสายตาพวกเรา”
…
สองวันต่อมา เมืองหวงซา
“หัวหน้า มีข่าวแม่ทัพจ้าวแล้ว!” จางเมิ่งรีบร้อนวิ่งเข้ามาในกระโจมใหญ่เพื่อตามหาหลี่เต้า
บนที่นั่งหลัก หลี่เต้าวางตำราพื้นฐานทางการทหารที่เพิ่งหยิบมาจากโต๊ะลงแล้วเงยหน้าขึ้น
“หัวหน้า นี่เป็นจดหมายจากแม่ทัพจ้าว” จางเมิ่งวางจดหมายฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะตรงหน้าหลี่เต้า
หลี่เต้ายื่นมือหยิบจดหมายขึ้นมา เปิดออกแล้วดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาอ่าน
หลังจากอ่านไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้น ในที่สุดก็วางจดหมายในมือลง
จางเมิ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถามด้วยความอยากรู้ “หัวหน้า ทางฝั่งแม่ทัพจ้าวเป็นอย่างไรบ้าง สิ่งที่ท่านคาดเดาไว้ถูกหรือไม่?”
หลี่เต้าตอบตรง ๆ “ถูก”
จางเมิ่งตบมือด้วยความตื่นเต้น “ข้ารู้อยู่แล้วว่าหัวหน้าต้องคาดการณ์ถูกแน่ ๆ”
หลี่เต้าส่ายหน้า “น่าเสียดายที่ไม่ถูกทั้งหมด”
จางเมิ่งชะงัก มือทั้งสองชะงักค้างกลางอากาศ “เหตุใดกัน”
