จนบาดเจ็บ
“นี่มัน… พิษเพลิงโลหิตหรือ?” จ้าวถ่งทบทวนความคิดในสมอง จู่ ๆ ก็แสดงสีหน้าตกตะลึง
ฉีเซิ่งที่อยู่ข้างๆถามว่า “พิษเพลิงโลหิตคืออะไร?”
จ้าวถ่งกล่าวเสียงทุ้ม “พิษเพลิงโลหิตเป็นยาพิษร้ายแรงที่พวกเป่ยหมานอย่างเผ่าเลี่ยหั่วคิดค้นขึ้นมาโดยเฉพาะ”
“ฤทธิ์ยาจะใช้เลือดเป็นตัวนำพา เมื่อเวลาผ่านไปจะแพร่กระจายไปทั่วเลือดทุกหยดในร่างกาย”
“อย่างที่ชื่อบอก เพลิงโลหิตก็คือใช้เลือดเป็นไฟ จะก่อให้เกิดความร้อนมหาศาลระเหยเลือด จนกระทั่งแห้งเหือด”
ฉีเซิ่งได้ยินดังนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป รีบถามต่อว่า “พิษนี้มีวิธีถอนพิษหรือไม่?”
จ้าวถ่งสีหน้าซับซ้อน ส่ายหน้า “แม้พิษเพลิงโลหิตจะน่ากลัว แต่การป้องกันไม่ยาก เพียงแต่ต้องไม่โดนพิษนานเกินไป แค่ใช้พลังปราณขับเลือดที่มีพิษออกจากร่างก็พอ”
“แต่แม่ทัพเสิ่นเพื่อจะบุกฝ่าวงล้อมจึงไม่ทันได้ขับพิษออก ทำให้ตอนนี้พิษเพลิงโลหิตแพร่กระจายไปทั่วร่างแล้ว”
“ในสภาพเช่นนี้ จะรักษาได้ต้องเปลี่ยนเลือดให้แม่ทัพเสิ่นทั้งหมดเท่านั้น”
พูดจบ จ้าวถ่งก็ทนความร้อนของเสิ่นจงแบกเขาขึ้นมาทันที
“ท่านจะทำอะไร!” ฉีเซิ่งชักดาบออกมาโดยสัญชาตญาณ
“แน่นอนว่าต้องหาทางช่วยท่านแม่ทัพเสิ่น” จ้าวถ่งกล่าวด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“จะไปที่ไหนหรือ?”
“ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามยังไล่ตามไม่ทัน ก็ต้องไปด่านฟู่เฟิงสิ หากอยู่ข้างนอกมีแต่รอความตาย”
พูดจบ จ้าวถ่งก็ไม่สนใจฉีเซิ่งและคนอื่น ๆ เขาขึ้นม้าทันที มัดเสิ่นจงไว้ที่แผ่น
