่คู่นั้นข้าก็เผาพวกเขาเป็นเถ้าถ่าน แล้วหลอมเป็นมีดกระดูก”
“พวกเขาไม่ได้สอนข้ามาตั้งแต่เด็กหรอกหรือว่าชาวเป่ยหมานน่ากลัวนัก?”
“ข้าก็เลยจะให้พวกเขาอยู่ข้างกายชาวเป่ยหมานตลอดไป เพื่อเป็นพยานว่าชาวต้าเฉียนตายด้วยน้ำมือของพวกเขาเองอย่างไร?!”
เสิ่นจงฟังมาถึงตรงนี้ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ “ถังซาน!”
ภายในชั่วพริบ พลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวก็ปะทุออกมาจากร่างของเสิ่นจง
เมื่อถังซานเห็นท่าไม่ดีจึงรีบหลบเข้าไปในกลุ่มทหารทันที
เสิ่นจงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเหล่าทหารในทันที “ช่วยข้าสกัดเขาไว้!”
ถังซานที่เข้าใจดีถึงความน่าสะพรึงกลัวของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปรมาจารย์ จึงไม่เลือกที่จะปะทะกับเสิ่นจงโดยตรง เหล่าทหารได้ยินเสียงก็รีบขวางกั้นอยู่เบื้องหน้าในทันที
เสิ่นจงตาแดงก่ำพลางเอ่ยว่า “เหตุใดพวกเจ้าถึงทรยศ!”
พอคำนี้เอ่ยออกมา เสียงหัวเราะดังของถังซานก็ดังแทรกขึ้นมาจากกลุ่มคน “เสิ่นจงเจ้าคงไม่ได้คิดว่าทหารพวกนี้ยังเป็นชาวต้าเฉียนกระมัง”
“ข้าจะบอกความจริงให้ ไม่ว่าจะเป็นชาวต้าเฉียนคนใดที่พวกเจ้าส่งมายังค่ายทหารแนวหน้าในช่วงหลายปีมานี้ ล้วนถูกข้าสังหารอย่างลับ ๆ ทั้งสิ้น ตอนนี้คนที่อยู่ตรงหน้าพวกเจ้าล้วนเป็นชาวเป่ยหมานของพวกข้าทั้งนั้น”
ประโยคนี้จุดชนวนความโกรธในใจของเสิ่นจงจนลุกโชน “พวกเจ้าจงตายไปซะ!!”
พลังปราณแท้ในร่างของเสิ่นจงพลุ่งพล่าน ก่อนจะซัดหมัดออกไป
ในชั่วขณะถัดมา ทหารนับสิบนายที่ขวางหน้าเขาก็ถูกแรงอัดจากหม
