ูดผิดไป”
ถังซานฝืนยิ้มตอบ “ไม่เป็นไร”
บทที่ 122 ถังซานกบฏ!
ไม่นานหลังจากนั้น ทุกคนขึ้นม้ามาถึงด้านนอกเมืองชิงผิง เสิ่นจงมองดูเหล่าทหารที่รวมตัวกันอยู่แล้วถาม “นี่มัน…”
ถังซานยิ้มตอบ “พวกเขาได้ยินว่าท่านแม่ทัพเสิ่นจะจากไป จึงตั้งใจมาส่งท่านขอรับ”
ในชั่วขณะถัดมา ทหารนับพันนายก็ตะโกนพร้อมกัน “ส่งท่านแม่ทัพเสิ่น!”
เสิ่นจงจ้องถังซานด้วยสายตาดุดัน ดูเหมือนจะตำหนิที่เขาจัดการเรื่องพิธีรีตองเช่นนี้ แต่เมื่อหันไปเผชิญหน้ากับเหล่าทหาร เขาก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจาง ๆ “เอาล่ะ เส้นทางต่อจากนี้พวกเราเดินเองได้ พวกเจ้ากลับไปได้แล้ว”
แต่เหล่าทหารกลับยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน
ถังซานรีบกล่าว “ปล่อยให้พวกเขาเดินไปส่งท่านสักพักเถิด ถือว่าให้พวกเขาได้ตอบแทนน้ำใจด้วย”
เสิ่นจงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้ารับ
หนึ่งก้านธูปต่อมา ภายใต้การส่งของถังซานและเหล่าทหาร คณะเดินทางออกมาได้ราวสามลี้
เมื่อเห็นว่ามาไกลพอแล้ว เสิ่นจงจึงเอ่ยขึ้น “พอแล้ว ส่งถึงแค่นี้ก็พอ”
ขณะที่ถังซานกำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้นก็มีแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ ส่งมาถึงร่างของทุกคน
จ้าวถ่งที่เดินตามหลังสุดรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที สัญชาตญาณทำให้เขารีบลงจากหลังม้า แนบหูแนบติดพื้นดิน
ครู่ต่อมา สีหน้าจ้าวถ่งเปลี่ยนไป เขาเงยหน้ามองไปทางเสิ่นจง “ท่านแม่ทัพใหญ่ มีกองกำลังขนาดใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาทางพวกเรา”
“กองกำลังขนาดใหญ่?” เสิ่นจงขมวดค
