ิ้ว ถามว่า “มาจากทิศทางใด?”
เมื่อได้ยินดังนั้น จ้าวถ่งก็ก้มลงแนบหูกับพื้นฟังอีกครั้ง เมื่อลุกขึ้นมาอีกครา สีหน้าของเขาดูแย่ลงกว่าเดิม “ท่านแม่ทัพใหญ่ มีคนอยู่รายล้อมทุกทิศทาง และมีจำนวนมากด้วยขอรับ”
“หืม!” แววตาของเสิ่นจงเปลี่ยนไปในทันที
ในฐานะแม่ทัพสูงสุดแห่งแคว้นอวิ๋น กำลังพลทั้งในและนอกด่านฟู่เฟิงล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา หากไม่มีคำสั่งจากเขา ย่อมไม่มีทางที่จะมีกองกำลังจำนวนมากปรากฏตัวในพื้นที่นี้ได้ แล้วสถานการณ์ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เคล้ง!!
พร้อมกับเสียงแหลมใส แสงดาบสายหนึ่งก็วาบผ่านกลางฝูงชน
ฉึก!
ตามมาด้วยเสียงดาบปักเข้าเนื้อ
ในชั่วขณะถัดมา ทุกคนต่างตะลึงกับภาพตรงหน้า เพราะคนที่ปล่อยแสงดาบคือถังซาน และคนที่ถูกดาบยาวแทงจนบาดเจ็บกลับเป็นเสิ่นจงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขา
ยามนี้ ถังซานกำลังออกแรงแทงดาบในมือ ส่วนเสิ่นจงใช้มือข้างหนึ่งจับใบดาบเอาไว้ ไม่ให้ดาบแทงลงไปต่อ
“ถังซาน!”
ฉีเซิ่งที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ใบหน้าแดงก่ำในทันที รีบชักดาบยาวที่เอวออกมาแทงกลับไปอย่างไม่ลังเล
ถังซานเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ รู้ว่าตนได้พยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว จึงปล่อยดาบยาวทิ้งโดยไม่ลังเล ถอยหลบไปด้านหลัง หลบเข้าไปในกลุ่มทหารที่เขาพามา
สิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงยิ่งกว่านั้นคือ เมื่อเผชิญหน้ากับตัวการที่ทำร้ายเสิ่นจง ทหารเหล่านี้กลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ซ้ำยังมองกลุ่มของเสิ่นจงด้วยสายตาเป็นศัต
