รู
“ท่านแม่ทัพใหญ่ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?” หลังจากถังซานถอยไป ฉีเซิ่งรีบวิ่งมาถามด้วยสีหน้าเป็นกังวลข้าง ๆ เสิ่นจง
เสิ่นจงทิ้งดาบยาวในมือ ก้มลงมองบาดแผล ดาบแทงทะลุเกราะ แต่เพราะปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของเขา ดาบจึงไม่ได้แทงลึกมากนัก เพียงแค่บาดเนื้อเท่านั้น
สิ่งเดียวที่ทำให้สีหน้าเขาไม่ดีคือ เลือดที่ควรจะเป็นสีแดงกลับมีสีฟ้าอ่อนแซม เห็นได้ชัดว่าบนคมดาบมียาพิษติดอยู่ และได้เข้าสู่ร่างกายเขาผ่านบาดแผล
“ไม่เป็นไร” พลังปราณแท้ระดับปรมาจารย์ในร่างของเสิ่นจงทำงาน เลือดหยุดไหลในทันที เขาหันไปมองถังซานที่อยู่ในกลุ่มทหาร “ถังซาน ต้าเฉียนปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี เหตุใดเจ้าจึงทรยศ?”
หากถึงตอนนี้แล้วเขายังไม่เข้าใจสถานการณ์ เขาก็คงไม่สมกับเป็นเจิ้นเป่ยโหวแล้ว
“ทรยศหรือ?” ถังซานหัวเราะเยาะ กล่าวตรง ๆ ว่า “น่าขัน ข้าถังซานไม่เคยทรยศใครตั้งแต่ต้นจนจบ”
“หมายความว่าอย่างไร?”
“หมายความว่าอย่างไรงั้นหรือ? ฮ่าๆๆ ก็เพราะตั้งแต่แรกข้าไม่ใช่พวกชาวต้าเฉียนของพวกเจ้า แต่เป็นชาวเป่ยหมานต่างหาก จะมีความหมายอื่นใดอีกเล่า”
“เจ้าจะเป็นชาวเป่ยหมานได้อย่างไร!” เสิ่นจงม่านตาหดเล็กลง “เจ้าชัดเจนว่า…”
“ชัดเจนอะไร?” ถังซานยังคงหัวเราะเยาะต่อ “เจ้าจะพูดว่าข้าเป็นเด็กกำพร้าจากสงคราม ที่ถูกชาวต้าเฉียนรับเลี้ยงดูมาอย่างยากลำบากใช่หรือไม่?”
“ฮึ นั่นจะเรียกว่ารับเลี้ยงได้อย่างไร เจ้ารู้หรือไม่ว่าชาติกำเนิดที่แท้จริงของข้าคือใคร? แ
